متوجه نمیشم.
قبل از آغاز تعطیلات هزارتا ایده و فعالیتهای جدید توی ذهنم بود که به محض پایان آزمونها انجامشون بدم، اما الان که بیکارم همهشون از ذهنم پر کشیدن و رفتن!
اینطوری نمیشه، باید چند تا فعالیت مفید و جدید رو شروع کنم که 31 شهریور حسرت تابستون از دست رفته و بیفایدهام رو نخورم.
الان چندتایی ایده توی ذهنم شناورن.
یکیشون درنوردیدن طولانیترین خیابون خاورمیانهست (همون ولیعصر خودمون).
همینطور خریدن یه پازل +100 تیکه که چند روزی مشغولم کنه.
با معلمم هماهنگ کرده بودم که تابستون دوباره زبان رو از سر بگیرم، اما فعلا که خبری از کلاس نیست.
گفته بودم میخوام این تابستون دوباره به دنیای کتابها برگردم. یه جورایی هم موفق بودم.
هنوز کتابخانهی نیمه شب رو نگرفتم. در اصل این چند روزه حتی از شعاع یک کیلومتری یه کتابفروشی هم رد نشدم، پس باید فعلا با هر چیزی که داخل کتابخونهی خودم یا مامان بابام پیدا میکنم سر کنم...
مهم اینه که نذارم هیچچیز منو در مسیر کتابخواندن متوقف کنه!
چند باری به سرم زد فرانسوی رو جدی شروع کنم، اما بخوام روراست باشم، از شروعکردن میترسم. چون اگه شروع کنم و بعد مدتِ کوتاهی بیخیالش بشم ممکنه دیگه رغبت نکنم برم سمتش. الان دارم از طریق موسیقی آرومآروم کلمات رو یاد میگیرم، اما قطعا این کافی نیست.
تابستون فرصت خوبی برای فیلم دیدنه، اما برای منی که کلا از دنیای فیلم و سریال دورم هیچ فرصت خوبی نیست، چون سلیقهام رو توی فیلم نمیشناسم و پیدا کردن فیلم خوب برام سخت و گیجکنندهست. گمونم باید از دوستام بپرسم (گرچه فکر نمیکنم آخرش به نتیجهای هم برسم).
حس میکنم کلاس دو بیشتر از هر چیز دیگهای داره اذیتم میکنه. مخصوصا الان که دفعات بیشتر در هفته شرکت میکنم. هم بهشدت خسته میشم، هم زمان و روزم گرفته میشه. وقتی هدفم مسابقه یا قهرمان شدن نیست، چرا باید خودم رو بهاندازهی همتیمیهایی که هدفشون اینه اذیت کنم؟ مگه هدفم از ورزش زندگی سالم نیست؟ پس چرا همین ورزش باید برام خستگی مفرط و استرس ایجاد کنه؟
دیگه نمیخوام انقدر به خودم فشار بیارم. اینجور وقتهاست که به سلامت روحیام بیشتر از عدد روی ترازو اهمیت میدم.
راستی امروز کارنامهام رو گرفتم!
مدرسه خیلی خلوت بود. انتظار داشتم پدر و مادرهای بیشتری ببینم.
مسئول آموزشی از دیدن من و مامان خیلی خوشحال شد. ما هم همینطور. خیلی ناراحتم که سال بعد پیشمون نیست، واقعا خانم بادرک و دوستداشتنی بود.
- "امیدوار بودیم ریرا رو بین ده نفر برتر ببینیم ..."
اسم نفرات برتر رو روی وایتبورد نوشته بودن. وضعیت عجیبی بود؛
شش نفر معدلشون بیست بود! این یعنی هر دوازدهتا درس (تاکید میکنم، تکتک دوازدهتا درسی که آزمون دادیم) رو نمرهی کامل گرفته بودن!
یعنی حتی توی یکی این دوازدهتا آزمون بهاندازهی بیست و پنج صدم هم بیدقتی نداشتن!
دانشآموزها موجودات عجیبیان...
چیزی که مهمه اینه که من به قولم عمل کردم و تونستم با رتبهی نوزدهم جزو لیست بیست نفر برتر باشم.
از سال پیش 37 رتبه پیشرفت کردم و این اتفاق خوبیه :)
ببینم حق دارم این پیروزی رو با یه وعده کافه رفتن جشن بگیرم یا نه؟
همیشه جا برای بهتر شدن هست. سال بعد باید حداقل دوبار اسمم رو در لیست " ده نفر برتر ماه" ببینم.
ولی سخت نمیگیرم. این یکی هم نباید مثل دومیدانی یه بار اضافه و سنگین روی دوشم باشه.
تابستون برای استراحت و خوشگذروندنه.
نباید خیلی به خودت سخت بگیری.
این روزها دست خودته، باید خودت انتخاب کنی چطور از زمانت استفاده کنی.
پس سعی کن شاد باشی :)

29 خرداد 1402