پریشب بود که تصمیم گرفتم بعد مدتها یه سری به فیلمهای دوربین لپتاپم بزنم.
پارسال آخرای تابستون بود که معلم زبانم به خاطر کنکور دیگه نمیتونست باهام کلاس داشته باشه. عادت من این بود که هر شب یه ویس در حد 5 دقیقه براش ضبط میکردم و اتفاقات اون روز رو به انگلیسی تعریف میکردم، پس برای این که این زنجیر پاره نشه ازم خواست همچنان به ضبط کردن ادامه بدم.
نمیدونم چی شد که از ویسهای واتساپی رسیدم به فیلم در لپتاپ، ولی بعد یکی دوماه اون رو هم ادامه ندادم و پروسه یادگیری زبان کاملا به فراموشی سپرده شد.
تا روز سهشنبه.
سوگند برای درس زبان تخصصی ارائه آماده کرده بود. همه سوگند رو میشناختیم، میدونستیم قراره مثل همیشه که میدرخشه، در زبان هم بهترین باشه. اما هیچ کس، حتی خود معلم هم انتظار بیست و پنج دقیقه حرف زدن بدون وقفه در مورد انرژیهای نور، مغناطیس و هستهای با تسلط کامل اونم به زبان انگلیسی رو نداشت.
وقتی ارائه به پایان رسید، فک همهمون باز مونده بود. به افتخارش ایستاده دست زدیم. سوگند سرخ شده بود و صبر نداشت تا بشینه و دوقلپ آب بخوره، ولی مگه تعریف و تمجیدها میذاشتن!
معلم کف کرده بود. گفت اصلا همچین چیزی سابقه نداشته. گفت اگه دستش باز بود نمره کل سال رو براش کامل میذاشت.
خوب سوگند سوگنده دیگه. انتظار دیگهای نمیشه داشت. با هر کار تازهای سطح انتظارات رو همراه خودش به عرش میکشونه.
ولی بعد اون ارائه، حس بدی گرفتم. حس تهی بودن. خالی بودن اما در عین حال آشفته و درهم برهم. بیدلیل. تمام مسیر مدرسه به خونه توی ذهنم بین این خلاء و آشوب جنگ بود.
همین منو کشوند به جایی که بخوام فیلمهای ضبط شدهام رو نگاه کنم.
آخرین فیلم رو باز کردم. طولانیترین بود و برمیگشت به 18 آذر 1401.
مقابلم یه دختربچه رو دیدم. صورتش تپلتر بود و موهاش بلندتر بود. معلوم بود هوا سرده، چون یه بافتنی کلفت سبز تنش بود. نمیدونم انتظار داشتم چی بشنوم، ولی ابدا فکر نمیکردم این اولین جملهای باشه که به زبون میآره:
امشب بابام اومد خونه. البته هنوز طلاق نگرفتن، اما حدود بیست روز شده که دارن جدا زندگی میکنن....
کاملا فراموش کرده بودم. یه لحظه بغض گلوم رو گرفت. چیزی نیست ریرا، اونا قرار نیست جدا بشن. همه چیز بهتر میشه.
تا نیمههای فیلم داشت از تجربه جدیدش در تست کردن غذای ژاپنی میگفت.
بعد موضوع کشیده شد به مدرسه. تعریف کرد که دبیر ادبیاتش ازش خواسته یه داستان رو بخوانه، ضبط کنه و براش ارسال کنه.
در نهایت هم از احساسات جدیدش حرف زد. همون روزهایی که قلبش برای کسی تندتر میزد و شخصیت جدیدی وارد خیالپردازیهاش شده بود.
شاید این حسی که دارم چندان هم یک طرفه نیست. میدونی وقتی براش پیام ارسال میکنم به چی فکر میکنم؟ اینکه وقتی اون پیامم رو دریافت میکنه، در همون یک دقیقهای که میخواندش بهم فکر میکنه. وقتی یادم میآد که منم میتونم در یادش حضور داشته باشم خیلی بهم دلگرمی میده.
ریرا کوچولو، ما خیلی جلو رفتیم. دیگه وقتی میبینیش از هیجان لکنت نمیگیری. دیگه پیشش راحتی. اون شده بهترین دوستت. اون خیلی بیشتر از اونی که فکر میکنی دوستت داره، فقط باید یکم دیگه بگذره تا متوجهش بشی.
نمیدونستم باید چه حسی داشته باشم. یا بهتره بگم هنوز هم نمیدونم. نمیدونم اگه با ذهنیت الانم میخواستم همون وقایع رو تعریف کنم چقدر متفاوت واکنش نشون میدادم.
نمیدونم اگه با ذهنیت یک سال پیشم در موقعیت الانم بودم چکار میکردم یا نمیکردم.
همون شب یه ویدئو از خودم گرفتم. زاویه دوربین و نور اتاق تغییری نکرده بود، ولی ریرای جلوی دوربین خیلی با آخرین بارش فرق داشت. با همون بغضی که توی گلوم گیر کرده بود احساساتم رو بیان کردم.
از شروع شدن آزمونها گفتم، ماجرای ارائه سوگند و اصلا انگیزهام برای شروع فیلمها رو گفتم و سعی کردم تا جایی که میتونم از کلمات جدید استفاده کنم.
دیشب هم ضبط کردم. این دفعه ماجرای هیجان انگیزی برای گفتن داشتم؛
ریرا! کسی که روزگاری آرزوی یه گفت و گوی ساده در زنگ تفریح رو باهاش داشتی به قرار بیرون دعوتت کرده!
امشب هم میخوام ضبط کنم.
از همه چیز صحبت میکنم،
به امید اینکه یه سال دیگه، ریرای بزرگتر همین نگاه رو به امروزم داشته باشه.
زمان چیز عجیبیه.

23 آذر 1402