هنوز شکلاتهایی که برام آوردی رو دارم.
هیچوقت یادم نمیره. چهارشنبه بود. در واقع آخرین روز قبل عید بود که مدرسه اومدیم.
اگه یادت باشه همون دورهی گاز اشکآور بود و به خاطر ترس والدین مدرسه در یکی از خلوتترین حالتهای خودش بود. اون روز هیچکس نمیتونست آیندهی متغیر مدرسه رو پیشبینی کنه و همه طوری رفتار میکردن که انگار جدی آخرین روزیه که مدرسه و معلمها رو میبینن.
برای همین بچهها برایِ یادگاری عکس گرفتن. منم توی یکی از عکسها بودم. کنارت ایستاده بودم، با لبخندی که به نظرم مسخره میاومد، اما جزو معدود عکسهایی بود که توش بد نیوفتاده بودم. سفرهی هفتسین گوشهی تصویر دیده میشد. ترمه و دینا هم توی عکس بودن. اون اولین باری بود که من و تو در یک قاب بودیم.
وقتی زنگ آخر هم خورد و از مدرسه خارج شدیم، همون بیرون ایستادیم و صحبت کردیم. همون موقع کتاب الدوز و کلاغها رو بهت قرض دادم. بعد یادت اومد که ظرفم رو پس ندادی. همون ظرفی که یه صبح باهاش برات تست ارده و شیره اورده بودم و تو زنگ تفریح اول با قهوه خوردیش. پس دوباره وارد ساختمون مدرسه شدی که بیاریش.
من منتظرت موندم. مثل تمام روزهایی که منتظرت میموندم.
با ظرف برگشتی و متوجه شدم ظرف خالی نیست. گفتی برام شکلات تلخ خریدی. خیلی خوشحال شدم. بیشتر از خود شکلاتها، خوشحال شدم که حواست بود من شکلات تلخ میخورم.
برام سال خوبی رو آرزو کردی. "الان وقتشه بدونیم از خدا چی میخوایم" .
خداحافظی کردیم و هر کدوم راه خودمون رو رفتیم. اما من بعد چند قدم، سرم رو به طرفات برگردوندم. با صدای بلند طوری که از دور بشنوی پرسیدم: باهم در ارتباطیم؟ تو هم جواب دادی "آره".
منم با خیال راحت از جوابی که گرفته بودم به سمت خونه حرکت کردم.
هنوز اون شکلاتهای تلخ رو تموم نکردم. 15 تا بودن. با 65% تلخی، و از نظرم خیلی خوشمزه.
هر زمانی که اعصابم وحشتناک خورد میشه یا از چیزی شدیدا ناراحت میشم، به خوردن پناه میبرم. که همیشه از آجیل و میوه آخرش به شکلات و بیسکوییت ختم میشه. شکلاتهای 90% خودم رو میخورم، شکلاتهای قهوه و فندوقی توی جعبه و بعضی وقتها هم شکلات صبحونهی داداشم. اما با اینکه شکلاتهای تو جلوی دستم بودن، هیچوقت به خودم اجازه ندادم حتی بهشون دست بزنم.
چون نمیخوام با چیزی که ازت طرف توئه به خودم آسیب بزنم.
امیدوارم دیگه هیچوقت لازم نباشه برای از بین بردن حال بدم از خوراکی استفاده کنم.
متاسفم. از خودم معذرتخواهی میکنم که اینطور اذیتش میکنم.
میدونم خوب درک میکنی "معذرت خواهی از خودم" یعنی چی.
و قلبم هیچجوره نمیگذاره تو هیچ ربطی به این آزارها داشته باشی.
اینبار دیر شروع به نوشتن کردم. باید قبل خوردن شکلاتهای 90% خودم و شکلاتهای قهوه و فندوقی توی جعبه میاومدم.
اما الان مینویسم که یه اشتباه رو دوباره تکرار نکنم. دفعهی بعد قبل از شکلات، به قلم پناه میبرم.
دفعهی بعد با خوشحالی و حال خوب از شکلاتهات میگم.
ولی تا اون موقع، شکلاتهات دست نخورده باقی میمونن.

22 خرداد 1402