دیروز دکتر تغذیهم یه حرفی بهم زد که کلی ذهنمو مشغول خودش کرد:
"تصور تو از یه زندگی سالم زیادی ایدئاله. تو باید تعریفت از یه زندگی سالم رو عوض کنی."
جملهش تلنگر محکمی بود که بهم گفت باید کل تصوراتم رو بکوبونم و از اول یه سری استانداردها رو تعیین کنم.
دیدم واقعا تصورم غیر واقعیه. فکر کن تمام مدت برای رسیدن به یه آرمانشهر رویایی جون کنده باشی بعد متوجه بشی اصلا همچینجایی وجود نداره. البته در مورد من، خیلی خوشحالم که تصوراتم خیالی از آب دراومدن. اینطور میتونم خودم رو به دور از اون انتظارات و قاعدهها "همونطوری که هستم" بپذیرم.
چه لحظهی شیرینی، وقتی میتونی دوباره با خودت دوست باشی.
فکر میکنم این چیزی باشه که خیلیها بهش نیاز دارن. منظورم آشتی کردن آدم با خودشه.
من همین الانش هم زندگی سالمی دارم. مهم اینه که استانداردهاش رو خودم تعیین کنم، نه یه آدم دیگه یا یه جامعه. فکر میکنم این طرز فکر قراره شادی بیشتری از قبل برام فراهم کنه.

از خودم ناامید شدم که چیز خاصی برای تعریف کردن ندارم.
چرا، دارم. دو شب پیش تولد دوستم دعوت بودم. کسی خونه نبود و من مونده بودم کادو چی ببرم. خب پول که درست نبود. پول دادن کار فامیلهای دوستنداشتنیـه که یهذره هم سلیقهت رو نمیشناسن.
گشتم دنبال چیزی که دارم ولی نمیخوامش.
در همون لحظه کتاب "دختری که ماه را نوشید" از گوشه قفسه داد زد: من! من اینجام! نگام کن!
رابطه من و این کتاب طلسمشده بود؛ هر بار شروعش میکردم، به نصفه نمیرسیدم ولش میکردم. حداقل سه بار تلاش کردم، ولی هیچجوره نتونستم حتی یه بار کامل بخونمش. مشخص بود من صاحبش نیستم.
بنابراین این بچهی طلسمشده رو همراه با یه کتاب دیگه کادوپیچ کردم و بردمش جشن. جالبه بین شش هفتا کادو فقط مال من کتاب بود. معلوم بود مامان و باباش حسابی تحت تاثیر انتخابم قرار گرفته بودن.
آخرین باری که جشن تولد گرفتم رو یادم نیست، ولی یادمه توی هر تولد کتاب عضو ثابت اکثر کادوها بود. بههرحال، خوشحالم که به دوتا کتاب بیخانمان که معلوم بود به من تعلق نداشتن یه خانواده خوب بخشیدم.
کادو دادن به هر کس واقعا مهارت میخواد که بعضیها واقعا ناشیانه عمل میکنن.
یا اسفند بود یا فروردین، یادم نیست چه مناسبتی بود که آدرینا برای دبیر فارسیمون دیوان حافظ هدیه آورده بود. واکنش دبیر: آدریانا، فکر میکنم این بیستمین حافظیه که تابهحال از دانشآموزها گرفتم.
مشخص نیست کسی که حداقل تا فوقلیسانس ادبیات پیش رفته حداقل یه دیوان حافظ توی قفسه کتاباش داره؟
من به کاربردی بودن هدیهها خیلی معتقدم. به مناسبت سال نو برای همین دبیر ادبیاتمون یه سررسید جمعوجور سبز با خودکار هم رنگش هدیه دادم. هنوز داره از خودکاره استفاده میکنه.
و یه چیز دیگه که فهمیدم دبیر ادبیاتمون چندان از اینکه گل هدیه بگیره خوشش نمیآد. بعد فکر کن برای روز معلم هر دبیر حداقل ده گل و گلدون از رنگها و مدلهای مختلف گرفته بود. دیگه تعداد لبخندها و تشکرهای مصنوعی معلم رو خودتون حساب کنید...
خلاصه که سعی کن هر کادویی که میخری شده اندازه یه نخود، مورد استفاده باشه.
(واقعا نخود رو به کیفهای بدقیافهای که گوشه کمدم جمع شدن ترجیح میدم)
7 تیر 1402