
رکوردگیری، به خصوص چهارصد متر برایم ترسناکترین قسمت دو میدانیست.
از این نمیترسم که نتیجهاش ناامیدکننده باشد و بیانگیزه شوم، بلکه ترسم از اتفاقیست که هنگام دویدن میافتد؛ تنگی نفس و خستگی بسیار شدیدی که احساس میکنم. آن لحظه که دست و پایت سست میشود، گلویت میسوزد و با تمام وجودت میخواهی بایستی، اما تشویقها این اجازه را به تو نمیدهند.
و زمانی که خط را رد میکنی... حس آزادی و رهایی آن لحظه وصف ناپذیر است. نتیجه هرچه شد شد، مهم این است که انجامش دادم.
اگر شجاعت کافی برای مواجهه با ترسها و مشکلاتت را صرف کنی، سرانجامش همیشه غافلگیرکننده و به طرز فوقالعادهای رضایت بخش است. حتی اگر همیشه برایت خوشایند نباشد، همیشه سبب رشد و یادگیریات میشود.
اما چه فایده که همهی اینها را بدانی و شهامت شروعش را نداشته باشی.
در چنین زمانهایی، همه چیز را فراموش میکنم.
هر سناریویی که برای عاقبت کارم چیدم را فراموش میکنم.
طوری به سمتش میروم که انگار تنها وظیفه و مسئولیتی که در تمام زندگیام دارم انجام آن کار است.
انگار اتمام کردنش تنها دلیل وجود داشتنم است.
به خودم این قدرت را میدهم که پشت خط شروع رکوردگیری بایستم، سر صحبت را با کسی آغاز کنم، دشوارترین کتاب درسیام را باز کنم، نامهی عذرخواهی بنویسم و ...
3 خرداد 1402