این چند روز خیلی با نوشتن سر و کار داشتم، اما نه با انتشار کردنشون.
ساعت 1 و 9 دقیقه ظهره. به جای اینکه پشت میز مدرسه درگیر کار هنرم باشم نشستهام با خیال راحت مینویسم.
البته جسمم به اندازه خیالم راحت نیست؛ سرما خوردم و حوصله هیچ کاری رو ندارم.
این چند روز کلا تو حال و هوای خودم نیستم.
ماجرا از زنگ دوم چهارشنبه شروع شد،وقتی نوبت خواندن انشامون رسید.
اولش خیلی از متنم راضی بودم. نفر اول که انشاش رو خواند کیفیت نوشتههای ما به طرز فاجعهباری سقوط کرد. حالا نه اینکه اون هم استاد باشه، اما یه جوری کلمات و تشبیه رو گلچین کرده بود که دهن همه باز موند.
هر چی بچههای بیشتری متنشون رو میخواندن من عصبیتر میشدم، طوری که وقتی نوبتم رسید مثل برگهی انشام مچاله شده بودم. هر جور شده مجبور شدم انشای چپ اندر چلاغم رو بخوانم.
بدتر از همه واکنش معلمم بود! هیچی نگفت!
همین سکوتش کلی پریشانی دیگه رو سرم خالی کرد.
به قدری به غرورم ضربه خورد که تا آخر زمان مدرسه در افق محو بودم. تک تک سلولهای وجودم درد گرفته بود.
قشنگ معلوم بود یه چیزیم شده. دوستام مونده بودن چه اتفاقی ممکنه افتاده باشه. هر چقدر سعی کردن سر دربیارن دهنم چفت بسته بود.
در طول روز دوباره دبیرم رو دیدم.
اون هم نفهمیده بود چرا انقدر عصبی بودم.
به قدری ازش دلخور بودم کم مونده بود باهاش سر دعوا بگیرم، برای همین قبل فاجعه موضع رو ترک کردم.
مشکلم این بود که من از خودم انتظار بیشتری داشتم، اما نمیخواستم گردن بگیرم تقصیر خودمه.
«خب آخه لامصب! وقتی هول هولی روز آخر انشات رو مینویسی همین میشه دیگه!»
تنها امیدم این بود که بیرون مدرسه یه اتفاق خوب بیفته.
اون روز یه راست بعد مدرسه میرفتم دومیدانی.
به محض اینکه پام رو داخل ورزشگاه گذاشتم ورق برگشت؛ شدم پرانرژیترین و شادترین بچه تیم.
دویدن اون لحظه برام بیاندازه لذت بخش بود. حس سبکی فوقالعادهای داشتم.
تمرین که تموم شد با همون حال خوب راهی دفتر بابام شدم.
وارد آپارتمان شدم. حدود نیم ساعت باید اونجا میموندم تا جلسه تموم بشه و برگردیم خونه. یه مشت بادومزمینی و میوه خشک برداشتم، رفتم داخل اتاق و گوشیام رو باز کردم.
اولین چیزی که اومد پیام همون دبیر انشام بود.
سلام، چطوری؟ چرا امروز یک متفاوت بودی و البته احساس کردم اندکی عصبانی هستی. چیزی شده؟
این رو که دیدم دوباره بدبختیهام یادم اومد.
خلاصه سفره دلم رو باز کردم که: متاسفم اگه تند رفتار کردم، روز خوبی نداشتم، انشای بدی نوشتم، انتظار دارم تو همه چیز بهترین باشم، باید بیشتر براش وقت میذاشتم و...
از خدا میخوام به هر دانشآموزی یه دونه از این معلمای بادرک و بامحبت بده.
کلی با هم چت کردیم. دلداریم داد. گفت اصلا انشام به اون بدی که میگم نبوده، نوشتهات منسجم و خاص بود، خودتو سرزنش نکن، اصلا چهارشنبه دوباره بهت فرصت میدم، خودتو دست کم نگیر...
خیلی حالم بهتر شد.
قرارمون شد من چهارشنبه یه انشای بنویسم و همراه موسیقی، نقاشی، فیلم، انیمیشن یا هر چیز دیگهای ارائهش بدم.
موضوعم رو "کمالگرایی" انتخاب کردم.
میخوام بهش غلبه کنم تا یه خورده آرامش روحی رو به زندگیم برگردونم.
اصلا سبب خیر شد که بشینم یه خورده در مورد عادتهای اشتباهم تجدیدنظر کنم.
خلاصه که این بود ماجرای ما.
چیز بیشتری برای گفتن ندارم، فقط خوشحالم امروز زمان بیشتری رو توی مدرسه نگذروندم.
یه سری روزها مدرسه خیلی رو مخه.
قبول دارین؟

6 آبان 1402