ویرگول
ورودثبت نام
dot
dotاو نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
dot
dot
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

روتین مدرسه‌ی یه اشراف‌زاده ✨

سال تحصیلی عملا تموم شده و مرداد زمان شروع کلاس‌های تابستونیه. از آنجایی که تا اون زمان دو ماه کاملا از فضای آماده شدن برای مدرسه دورم، خودم رو موظف می‌دونم این اسناد تاریخی ارزشمند از اشراف رو ثبت کنم تا فراموش نشه و برای آیندگان بمونه (قراره ازم تشکر ‌کنی ری‌را?)

  • خب، با صبح شروع می‌کنیم:

آلارمم رو شب قبل روی ساعت شش می‌ذارم. ( با اینکه شده ساعتش رو تغییر بدم، اما تاحالا هیچ‌وقت فراموش نکردم روی ساعت شش برگردونمش و امسال یکبار هم خوابم نموندم)

حدود هفت دقیقه اول صرف بیدار شدن و دستشویی و عوض کردن لباس می‌شه. معمولا همون اول کار لباسِ زیرِ مانتو و شلوارم رو می‌پوشم که موقع رفتن فقط یه مقنعه و مانتو مونده باشه.

  • مرحله‌ی بعد صبحونه‌ست که دو حال وجود داره: یا از شب قبلش آماده کردم ( عسل و کره بادوم‌زمینی – ارده و شیره – پنیر و گردو و خرما ) یا باید الان آماده‌اش کنم ( تخم‌مرغ آبپز )

در هر دو صورت دوتا نون تست ( هر تستی غیر سفید ) رو توی دستگاه ساندیچ‌ساز می‌زارم و منتظر می‌شم گرم بشه. در کنارش، یه فنجون شیر ( بدون لاکتوز پاکتی ) گرم می‌کنم و تا زمان درست شدن تست‌ها با شعله زیاد روی شومینه گرمش می‌کنم. ( البته اگه شب قبلش خدمتکارا به اندازه کافی چوب جمع کرده باشن )

بعضی وقت‌ها بهش نسکافه اضافه می‌کنم. وقتی هر دو آماده شدن، یه تیکه شکلات تلخ ( بالای 85%) کنارش می‌زارم (بودن یا نبودنش به قفل بودن گنجه‌ی شکلات‌ها داره ). تمام این پروسه تا 8:15 الی 8:20 طول می‌کشه. ده دقیقه بعد در زیر نور زرد ملایم چراغ‌های سالن غذاخوری قصر به صرف صبحانه‌ی اشرافی می‌گذره.✨

و بعدش هم یونیفرمم رو می‌پوشم، ساعتم رو به مچم می‌بندم، خودمو توی آیینه چک می‌کنم تا مطمئن بشم به عنوان یه بارونس خوب به نظر می‌رسم، کیف و خوراکی‌هام رو برمی‌دارم و به سوی مدرسه راهی می‌شم.

  • استثناها:

ممکنه شب قبلش وقت نکرده باشم یونیفرمم رو اتو کنم یا کفش‌های بلورینم رو برق بندازم، پس مجبورم قبل خوردن صبحانه انجامش بدم.

اگه کتاب‌های اون روز رو نچیده باشم بعد صبحونه می‌چینم. ( البته ریسک نمی کنم و شب قبلش می‌گم خدمتکارام بچینن) و همینطور برای میان وعده‌هام.

  • برای ناهار و میان‌وعده:

همیشه یکی‌اش میوه‌ست. هرچی دم دست بود ( البته به‌جز پرتقال. خوردنش دردسر داره )

اونیکی هم یه چیز مقوی‌ـه که معمولا بعد کلاس فیزیک یا ریاضی می‌خورم. می‌تونه آجیل باشه، اما الان رایس کیک می‌خورم. اگه اون روز ورزش داشته باشم یه نصف موز اضافه با خودم می‌برم ( قراره که اینطور باشه !)

غذا، همون خورشت‌ها و وعده‌های عادی ( البته غذاهای رقیق مثل آش و سوپ و خوراک‌ها رو نمی‌شه برد ). اگه سالاد داشته باشیم حتما می‌برم. روغن زیتون و سرکه رو توی یه ظرف جدا همراهش آماده می‌کنم. اگه غذا سبزی یا ماست بخواد مشکلی نیست؛ پک می‌شه و با بقیه خوراکی‌ها با پست سلطنتی به مدرسه ارسال می‌شه.

یه توضیح کوتاه هم اینجا بدم که از پاییز سال پیش دیگه با کالسکه منو به مدرسه نمی‌برن. به عنوان یه بارونس، باید همدردی خودم با شهروندان بینوا و فقیرم رو نشون می‌دادم، پس تصمیم گرفتم پیاده برم.

فکر می‌کنم تا اینجا کافی باشه. توضیحاتم به قدری واضحه که بعد بیست سال دوری از مدرسه هم ری‌را بتونه متوجهش بشه. جالب شدها! ری‌رای بیست سال بعد می‌تونه به گذشته برگرده و ببینه چطوری برای مدرسه رفتن آماده می‌شدم. اینطوری می‌تونه باز هم به روش اشراف‌زاده‌ها صبحش رو شروع کنه و به استقبال مردم و طرفدارهاش بره.?

1 خرداد 1402

مدرسه
۶
۲
dot
dot
او نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید