ویرگول
ورودثبت نام
dot
dotاو نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
dot
dot
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

راهنمای "بچه محبوب و خفن" مدرسه بودن


داشتم با یکی از دوستام که دوسالی ازم بزرگ‌تره چت می‌کردم.

با هدف رفتم سمتش. بی‌اندازه می‌خواستم ذهنیت و طرز فکرش درمورد مدرسه رو بدونم، پس بدون اتلاف وقت و اینترنت بحثش رو باز کردم.

خب،باید بگم حرف‌های زیادی برای گفتن داشت.

یه جورایی انگار می‌دونست دنبال چی‌ام.

می‌دونی، اگه خودت واقعا بدونی توی صحبت دقیقا دنبال چی هستی رسیدن بهش برات راحت‌تره.

این دختری که ازش حرف می‌زنم از اون محبوب‌های کراش‌خوره که دخترای سال پایینی می‌پرستنش.

من ازش همینو پرسیدم: چطور تونستی توی ذهن بچه‌ها و مدرسه باقی بمونی؟

فکر می‌کنی جوابش چی بود؟

_ می‌خواستمش. همین.

بعدش نشست به صحبت و تعریف خاطره. از روزهایی که هویتش در "دوستِ فلانی" خلاصه شده بود، تا روزی که تبدیل به یه شخصیت نمادین در مدرسه شد. -طوری که بعد رفتنش به دوره دوم هم از دیانا صحبت می‌شد-

مشخصه کسی که دو سه سال پیش سوال منو -ماندگاری در خاطرها- از خودش پرسید تا الان منبعی از تجربه، شکست‌ها و موفقیت‌هاست.

از به‌اشتراک گذاشتن‌شون ترسی نداشت، و این‌طور شد که زیر کوهی از تجربه‌ها غرق شدم.

جمله جالبی گفت که گفتنش خالی از لطف نیست:

اگه خودتو در یه نفر دیگه معنی کنی، وقتی اون آدم بره تو دیگه معنی و وجود نخواهی داشت.

برای همین داشتن شخصیت/هویت مهمه. تو اول یه وجود خارجی داشته باش، شخصیت قوی و محبوب و .. اینا پیشکش.

و یه نکته گفت که بیشتر از همه برام کاربردی اومد:

از این‌که یه نفر ازت بدش بیاد نترس و قبولش کن. تو عقیده و اعتقادت رو به خاطر اونا عوض نکن.

در همین صحبتمون به اینم اشاره کرد که سخت‌ترین بخش "محبوب بودن" براش راضی نگه داشتن دبیرها و دانش‌آموزها در آن واحد بوده. سخته که تشخیص بدی کجا باید طرف کی رو بگیری. پاچه‌خار به حساب نیای و در عین حال "بچه باحاله" باشی.

این موضوعیه که هیچ‌کس ازش صحبت نمی‌کنه.

مسئله اینجاست که همه می‌خوان و دوست دارن در مدرسه محبوب باشن.

اما واقعا کی می‌دونه راه رسیدن به این هدف سنگین کدومه؟

کِی بچه‌هایی که در این جایگاهن تجربیاتشون رو به اشتراک گذاشتن؟

اگه خودت واقعا بدونی دقیقا دنبال چی هستی رسیدن بهش برات راحت‌تره.

هیچ‌کدوم از اون بچه‌های خفنِ دوست‌داشتنی‌ مدرسه‌تون قرار نیست داوطلبانه زندگی‌نامه‌اش و روش‌های کارش رو به چاپ برسونه؛ اگه واقعا کنجکاوی، اگه مطمئنی می‌خوای توی مدرسه ماجراهای جدیدی بسازی، اگه می‌خوای اسمت موندگار بشه، خودت باید سمت‌شون قدم برداری.

دیانا آگاهانه خودش می‌خواست.

خواسمتش، همین.

و آخرین نکته (last but not least) اینه که:

تحت هیچ شرایطی نقش بازی نکن.

شاید مجبور باشی گاهی اوقات غم یا خَشمت رو پنهان کنی، اما حق نداری به هویتی که نیستی تظاهر کنی.

شاید افراد زیادی با شخصیت واقعی‌ت حال نکنن، اما به نظرت بهتر نیست خودت انتخاب کنی در نظر کیا "دوست داشتنی" به نظر بیای؟



یه پیشنهادی برات دارم. تجربه‌های دیگران رو دست کم نگیر.

صیدشون کن، از اقیانوس دنیای درونی هم‌صحبتت بکشش بیرون.

تمیزشون کن، بذارشون توی یه جعبه.

و بعد استفاده‌شون کن.

فرق این تجربه‌ها با تجربه‌های خودت اینه که تو بهایی برای به‌دست آوردنشون ندادی.

متوجه‌‌ای چی‌ می‌خوام بگم؟

25 تیر 1402


مدرسهدانش آموزانتجربه
۱۷
۵
dot
dot
او نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید