- مامان، به نظرت من برای دوست شدن با کسی به دلیل منطقی نیاز دارم؟
- نه.

خب مامان توضیح بیشتری نداد، اما میدونم پشت اون "نه" کلی جواب کامل و درست نشسته بودن.
از همون اولین باری که دیدمش توجهم رو جلب کرد. البته کسی نبود که توجهش به اون دختر ریزنقش و متفاوت نباشه. سنش بیشتر از دوازده سیزده نمیزد. در نگاه اول احتمالا اولین چیزی که چشمت رو میگرفت موهاش بود؛ کوتاه با چتری، یک دسته باریک بلوند بین موجهای مشکی و اکسسوریهای فانتزی که معلوم بود زمان زیادی ازش گرفته.
دومین فکر هم مربوط به رژ لب تیرهش میشد که آدم انتظار نداره روی صورت یه بچه ببینه.
در تمام مدت انتظار برای شروعِ با تاخیر کلاسها خودش رو با گوشیش سرگرم کرده بود. البته سکوتش مثل سکوت بقیه همکلاسیهای فریزشدهام کاملا عادی بود.
کلاس موسیقی ما اینطوریه که همراه ساز اصلی، باید در کلاس سولفژ هم شرکت کنیم. پس این دختر -همکلاسی سولفژ من- باید نوازنده یه ساز باشه.
اولین حدسم گیتار بود؛ اولین سازی که نوجوونهایی به شکل و شمایل اون به سمتش کشیده میشن. حدس بعدی میتونست پیانو باشه. حتما میخواد یاد بگیره چطور آهنگهای وایرال اینترنت رو با اجرای خودش بشنوه. آواز چطور؟ شاید بخواد به رویای خواننده جهانی شدن یه قدم نزدیکتر بشه.
کاش میشد جزئیات بیشتر رو از خودش بشوم. اما حرف زدن باهاش در اون محیط فراتر از غیرممکن بود.
بعد اتمام کلاس همه دونه دونه از طبقه سوم خارج میشدیم. هر دو باهم رسیدیم همکف. باید به سمت ماشین بابام راه میفتادم،اما نه. اینطوری نمیشد. باید یه چیزی میگفتم.
اون دختر هنوز توی طبقه همکف ایستاده بود. بهتر موقعیت بود.
با شادی و حرارات لبخند زدم، براش دست تکون دادم: خداحافظ!
برخلاف انتظارم همون میزان اشتیاق به خودم هم برگشت. - خداحافظ!
با همون لحن صمیمی گفتم: من هنوز اسمتو نمیدونم.
خندید و کلمه "میلی" یا یه همچین چیزی رو زمزمه کرد. من که نه درست شنیده بودم نه میتونستم حدس بزنم با یه چهره متعجب بهش خیره شدم.
بیشتر خندید و با همون وُلوم پایین توضیح داد: اسمم ساریناست اما دوستام بیلی صدام میزنن. توئم بیلی صدام کن.
حالا که از اون پچپچ چیزایی دست گیرم شده بود با خنده همراهیش کردم. - باشه. خداحافظ بیلی!
آهان. حالا درست شد.
انرژی عجیبی تمام وجودم رو گرفته بود. من موفق شدهبودم!
به یاد لحظاتی توی مدرسه افتادم که تمام عزم و قدرتم رو جمع میکردم تا سر صحبت رو با یه دختر غریبه باز کنم و سعی کنم یه ارتباط حداقلی بسازم. که اینم مثل خیلی از مهارتهای دیگه هربار برام سادهتر میشد.
اگه واقعا میخوای بفهمی توی ذهن اون غریبه سحرآمیز چی میگذره و میتونین چه اطلاعاتی رد و بدل کنین، چارهای جز صحبت باهاش نداری :)
دوستی همون صحبت اوله. بعضیهاشون -دوستیها- فقط برای چند ساعتن، و بعضیها پتانسیل رد کردن یک دهه رو دارن.
اما اگه شروع نکنی که متوجه نمیشی با چه جور دوستی طرفی.
پس برو!
باهاش آشنا شو و هر فکر اضافهای رو از کلهت بیرون کن!
بعدش داستانت رو تعریف کن. بگو چطور این شجاعت رو به خرج دادی که توی این دنیای دروغین در راه احساسات واقعیت پیش بری.
و بدون که تو در هر صورت برندهای.
21 تیر 1401