خودش بود. همون شعری که دیماه برام خوانده بودی که باعث شد کلی معما توی ذهنم شکل بگیره.
باورم نمیشد. تو دوباره تونستی ذهنمو بخونی!
اینجا ازش نوشته بودم:
اما اینو خوب میدونم روزی که دوباره از شعرهاش برام بگه، یعنی در نظرش ارزش متفاوتی پیدا کردم.
وقتاش بود به چندتا از اون سوالهای بیجواب پاسخ داده بشه، و من امنترینش رو پرسیدم:
"این شعر رو چند سال پیش نوشتید؟"
"دو سال پیش تو دورهی کلاس آنلاین"
انتظارش رو نداشتم. تصورم زمان خیلی دورتری بود.
گفتی دو تا شعر بودن و این یکی هم ادامه داشته، اما بعد فیلترها دیگه نتونستی پیداش کنی.
در عجبم که چرا نسخهی دستنویسش رو نداری. واقعا حیف نبود؟
من معما ها رو حل نمیکنم، همه رو میدم دست زمان تا حلشون کنه. ممکنه دیر به جواب برسم، اما فهمیدن جوابها لذتبخشتر میشه. برای همین عجله نمیکنم.
گفته بودم میخوام بیشتر از وزن شعر بدونم، و تو مفصل برام توضیحش دادی.
یه چیزی رو میدونستی، فقط در صورتی میتونی مطلبی رو به سادهترین حالت ممکن شرح بدی که بهش تسلط کامل و دقیق داشته باشی.
برام جالب بود که گفتی برای سرودن شعر این تکنیک بیشتر از فارسی نویسی به کارت اومده. منم قطعا باید امتحانش کنم. تا الان چندتا مینیشعر نوشتم، ولی خیلی دوست دارم یه کاملش رو بنویسم؛
طوری که به خودم برای خلق یه اثر افتخار کنم.
قول داده بودم به جای تشکر چیزیهایی که یاد گرفتم رو به دیگران توضیح بدم.
به هر حال، ممنونم ازت. :)

1 تیر 1402