انتظار میرفت من خونه بمونم.
تنها.
البته اگه بابایی که شب میرسه خونه و پونصد بار سوال "خب چکارا کردی" رو تکرار میکنه رو در نظر نگیریم.
اما من نموندم. و این یکی از بهترین تصمیمهای اخیرم بود.
اگه منو بشناسی میتونی به وضوح شاهد علاقه و شوق من برای فضای شهری باشی.
درختهای چنار سر به فلک کشیده، معماریهای متنوع، ساختمون شیک کافهها.
حداقل اینها چیزهاییان که خودم میخوام ببینم.
اما شنبه صبح نمیتونستم اینطوری ببینمشون.
حالم گرفته بود و ساکتتر از معمول سر میز صبحونه نشسته بودم.
من و مامان. تقریبا تنها.
اون موقع بود که گفتم میخوام همراهشون بیام باغ.
دلیل تصمیمم رو که پرسید سد بغضم شکسته شد و زدم زیر گریه.
مامان منو نشوند روی مبل و توی بغلش جام داد.
اونجا بود که حرف زدم.
گفتم چقدر حالم بده، چقدر خستهم، چقدر به تغییر نیاز دارم، چقدر به آرامش نیاز دارم...
حرف زدم و اشک ریختم.
و اما چهار ساعت بعدش، خوشحال و خندون روی صندلی جلوی ماشین برای بابا دست تکون میدادم و خداحافظی میکردم.
و بذار بگم، این همون چیزی بود که بهش نیاز داشتم.
مخصوصا که دو دخترِ فامیلمون همسنم بودن، تمام مدت با هم خندیدیم و کیف کردیم.
سر بازی uno قشنگ خودمونو از جیغ و خنده خالی میکردیم.
با دخترا جمعهای شبونه داشتیم. ماه و مشتری و زحل رو رصد کردیم، مدیتیشن کردیم و کلی دیوونهبازی هم درآوردیم. طوری که آخرش ختم شد به مشاورههای عشق و عاشقی.
اونجا دیگه ظرف شستن کار کسل کنندهای نبود. خودمون برای شستن پیش قدم بودیم (مثلا انگار انتخاب دیگهای هم داشتیم!)
اسم کلی کتاب و فیلم رد و بدل شد، مامانم وقتی زمان گیر میآورد درسهای روانشناسی act رو برای همه توضیح میداد. منم که کمانچهم رو برده بودم یکم هنرنمایی کردم و اولین شاگردمم گرفتم. :)
وقتی بهش فکر میکنم میبینم اگه خونه میموندم یک درصد از شادی که توی باغ داشتم رو حس نمیکردم.
حتی ممکن بود حالم خیلی بدتر بشه.
چون مسئله تنهایی یا با جمع بودن نبود.
مسئله محیط اطرافم بود. من مدتها از طبیعت و آرامشی که داشت دور مونده بودم.
ما همه آخرش به طبیعت برمیگردیم.
روحم یه گیاه کوچولوئه که نیاز داره هر از چندگاهی همنوعهاش رو ببینه.

15 شهریور 1402