وقتی این مصراع رو به زبون آوردی متوجه شدم باید سکوت کنم. بالاخره وقت به دست آوردنش رسیده بود.
احتمالا متوجه برق چشمهام شدی. حیرت کرده بودم که چطور تونستی ذهنم رو بخوانی. چطور فهمیدی که من برای درک تیکه کلامت "من آیینه توئم" به توضیح بیشتری نیاز دارم.
اون لحظه دوباره مصراع رو در ذهنم تکرار کردم که مطمئن باشم فراموشش نکردم. این نکات باید در خاطرم ضبط میشد.
گفتی اونو امروز صبح از یکی از دوستات شنیدی و خیلی خوشت اومده. فکرم سمت مسیح رفت، اما ازت نپرسیدم درسته یا نه.
برام ارزشمنده که خواستی این رو باهام به اشتراک بذاری. در واقع، شاید ارزشمندترین قسمت ارتباطمون باشه. من در تمام مدت سکوت کرده بودم. هم برای فهمش نیاز به زمان داشتم، هم برای ثبتاش.
فکر میکنم سکوت من هم برات ارزشمند باشه.
البته، هنوز مطمئن نیستم فهمیده باشمش.
خصوصا این قسمت:
بزار اینطور بگیم که نوع نگاهت به دیگران نشون میده در درونت چی میگذره.
مثل همون ضربالمثل که میگه: "کافر همه را به کیش خود پندارد"
اما وقتی تو آیینه دیگرانی، بیشتر به رفتارت ربط داره تا افکارت.
اول تو یه رفتاری رو در یکی میبینی، بعد با همون رفتارباهاش برخورد میکنی. تو هم همین رو گفتی:
حواسم نیست این متقابله! یعنی اگه تو لجبازی، اونم در قبالش باهات لجبازه.
اینطوری تو میتونی با دیدن دیگران و نظری که راجع بهشون داری خودت رو بشناسی.
چون تو داری تیکهای از خودت رو درون اونا میبینی. درست مثل یه آیینه.
خوبه، فکر کنم درکش سادهتر شد.
اما صبر کن! اگه من آیینهام، باید بدون توجه به خودم رفتارت رو انعکاس بدم. اما اینجا گفتیم اول اون رفتار رو در خودم میبینم بعد در دیگران.
یعنی جملهی "تو آیینهی منی" درستتره؟ نباید اینطور باشه!
بیا انقدر پیچیدهاش نکنیم. خیلی ساده، مصراع رو درنظر بگیریم، اینطوره که چیزی که من دریافت میکنم ( در فهمم میآد) هر چیزیه که خودم دارم. هر چیزیه که خودم میدونم ( همون مفهوم منه).
من فکر میکنم تو فرد لجبازی هستی، به خاطر اینه که تصویری از لجاجت در ذهن و البته در وجودم هست.
پس میزان لجباز بودنت به فهم و درک من بستگی داره. در نتیجه، فکر و فهمم به رفتار تبدیل میشه. اونجاست که من آیینه توئم. چون چیزی که در تو بوده رو با شناختی که خودم دارم ( در فهمم میآد) سنجیدم و بازتابش رو برمیگردونم ( همون مفهوم منه ).
عالیه. حالا مفهومتر شد. البته شاید بهتر باشه زمانی غیر از نه و پنجاه و یک دقیقهی شبی که روزش به شدت خسته شدم بهش فکر کنم و روش وقت بزارم.
به هر حال، تفکر خوبی بود.
نجات جان، ازت یه دنیا ممنونم. همین خوبه که خیلی چیزا رو میدونی و من نمیدونم.
و بهتر اینه که با من به اشتراک میگذاریشون. فکر کنم فهمیدی چقدر مشتاقم، نه؟
مطمئن باش از این مدل حرفهای قصار یهویی به شدت استقبال میکنم.
میدونی، گمون نمیکنم بتونم همینطور بهت بگم : " آره...، من عاشق این تجربههات و نکات مهمی از زندگی هستم که طی سالها بهشون رسیدی. شنیدنشون برام خیلی لذتبخش و قابل تأمله و هر دفعه که صحبت جدی و فلسفی بیمقدمهای مثل این یکی پیش میآد از خوشحالی در آسمانها سیر میکنم! لطفا بیشتر از این جملات قصار و دانستههات به اشتراک بگذار جون به همون اندازه برام ارزشمندن ..."
نه، فکر نمیکنم درست باشه. اینجور وقتهاست که آرزو میکنم کاش میتونستی ذهنم رو بخوانی.
پس اگه دم به دقیقه میخوام پیشت باشم، بحث کتاب رو باز میکنم، نظرت رو راجع به چیزهای مختلف و گذشتهات میپرسم، به سوالهات با جزئیات و تفکر زیاد جواب میدم، برات از احساسات و دنیای درونیام میگم و ... به خاطر اینه که فرصتی بهوجود بیارم که تو هم از درسهایی که در کلاس زندگی یادگرفتی بهم بگی و نظرات و اعقایدت رو به اشتراک بزاری.
آره، شاید این یه دلیل برای توضیح رفتارهای عجیب غریبم دور و برت باشه.

17 خرداد 1402