این هفته به قدری شلوغ بودم که حتی یک بار هم نتونستم سمت نوشتن بیام، و این برام خیلی سنگین تموم شد؛ چون نوشتن درمانه!
سهشنبه روز ترسناکی بود.
دیدی وقتی یه عالمه درگیری و کارهای ناتموم داری اصلا نمیتونی تمرکز کنی و همه چیز برات خیلی پیچیدهست؟
حالا این حس رو با ناکامی و دلگرفتگی ترکیب کن تا یه بمب ساعتی بزرگ پر از احساسات منفی رو در وجودت ایجاد بشه.
از همون اول روز چندتا اتفاق ریز و درشت افتاد و ناراحتم کرد، اما هر کدوم رو یه جوری با لبخند گذروندم.
اما... زنگ آخر زبان داشتیم. به محض این که متوجه شدم یکی از کتابهای درسیم رو جا گذشتم ضامن نارنجک از جا کشیده شد و همهی دنیا روی سرم خراب شد.
با بغض شدید سرم رو گرفته بودم تلاش میکردم تمرکز کنم.
بالافاصله ذهنم رفت سمت جلسه اولی که معاون پایهمون داشت قوانین مدرسه رو مرور میکرد:
ممکنه یه روز حال نداشته باشی، از کلاس بیا بیرون و بگو خانم من نمیتونم توی کلاس شرکت کنم. اشکالی نداره که! همه ما آدمیم، بعضی روزا حالمون بده ...
همیشه این جملهش و آزادی که وعدهش به ما داده شده بود برام مورد توجه بود.
حالا وقتش بود که ببینم تا چه حد به حرفشون پایبندن.
از معلمم اجازه گرفتم برم بیرون.
تا دستشویی رو دویدم، وارد یکی از اتاقکها شدم و گذاشتم تمام اشکهای ریختهنشدهام از سادهترینها تا عمیقترینها جاری بشن.
آرومتر که شدم صورتم رو شستم، و با قدمهای آهسته مستقیم رفتم سراغ همون معاون پایه.
با صورت و چشمهای سرخی که معلوم بود تازه یه گالون اشک ریخته بهش گفتم نمیتونم این کلاس رو شرکت کنم.
یه نگاه به سر و وضعم انداخت، مکث کرد و جواب داد: باشه. به معلمت خبر میدم.
به دبیر اطلاع داد تا آخر زنگ نمیام. دوباره اومد پیشم، ازم پرسید اگه چایی میخوام.
جواب دادم نه اما چند دقیقه بعد با یه نارنگی برگشت. بعد اون گریهی شدید دیگه هیچ جونی تو تنم نمونده بود، پس سریع قاپیدمش و سعی کردم همهاش رو نخورم، اما اون طعم شیرین اون لحظه بهترین چیز بود.
سعی کرد از زیر زبونم بکشه که چی شده، منم برای ختم کلامش گفتم مشکلم آموزشیه و میخوام با مسئول آموزشی صحبت کنم تا حالم بهتر بشه.
مسئول آموزشیمون رو با هر بدبختی که بود از کارهاش جدا کردن تا دو کلوم بشینه حرفامو بشنوه.
خیلی ترجیح میدادم با روانشناس مدرسه حرف بزنم، ولی گیر آوردن اون حتی از مسئول آموزشی هم سختتر بود.
پس کل دل و رودهام رو ریختم وسط:
حس میکنم کافی نیستم، من انتظار دارم در همه چیز عالی باشم، اگه از ده نفر برتر نشدم چی، اون بیخیالش اگه به رشد شخصیتیم توجه نکنم چی، چطور هم به خودم برسم هم به درسم، چرا انقدر با ایدئالها فاصله دارم، چرا به اندازه کافی بین بچهها محبوب نیستم، چرا مثل فلان دانشآموز موفق نیستم، حس میکنم رشد فردیام داره پسرفت میکنه، خیلی استرس دارم و ...
در جواب بهم گفت اصلا اینا مشکلات من نیستن. بهم گفت نفر بیستم هم به اندازه نفر دهم لیاقت تشویق شدن رو داره و رقابت خیلی تنگاتنگه. گفت من بیشتر از اونی که فکر میکنم محبوبم و گفت درمورد الگوهام تجدید نظر کنم، چون دارم خودم رو کوچیک و بقیه آدما رو زیادی بزرگ میبینم.
با این که درست حسم رو درک نمیکرد و بعضی از حرفهاش رو اصلا قبول نداشتم، تونست چشماندازم رو وسیعتر کنه.
مهم این بود که اون بمب رو به یه نحوی از دلم بیرون آوردم.
من که میگم نصف بیشتر مشکلاتم برای اینه که آدمها رو زیادی مهم میبینم، حتی گاهی مهمتر از خودم.
درک بعضی چیزها زمان میبره.
واقعا در تلاشم نقشِ اضافی دیگران رو تا حد ممکن از زندگیام کمرنگ کنم.
کمتر سخت بگیرم و این عادتِ مقایسه عملکردم با دیگران رو از سرم بندازم.
میگم، واقعا تلاش میکنم و امیدوارم نتیجۀ این تلاش رو هرچه زودتر شاهد باشم :)
به قول یکی از دوستام:
چه فایدهای داره برای افرادی که خودت براشون ارزش قائل نیستی دوست داشتنی به نظر بیای؟

20 مهر 1402