این چند وقته گوشم شده دروازه ورود درد و دلها، همراهش جملات و کلماتِ دلداری از دهنم روون میشن تا شاید راهی به دل شکستهشون پیدا کنن.
البته همه چیز خوب پیش میره. مورد اعتماد بودن برام یه افتخاره، همونطور که کمک کردن برام دلپذیره.
موضوع سوگِ مرگ از همه برجستهتر بود.
چقدر هم زیاد شده!
وقتی واکنشها دیگران رو میبینم برام خیلی جالب میشه که اگه برای من هم اتفاق افتاد چطور قراره بپذیرمش.
به نظرم بدترین قسمتش حسرت خوردنه. من از الان قول میدم هیچوقت حسرت نخورم.
نه فقط مرگ ها، برای هیچچیز. چون خودت رو بکشی هم نمیتونی گذشته رو تغییر بدی.
بگذریم.
در طی صحبت با یکی از دوستهام یه جملهای گفت که خیلی تحت تاثیرم قرار داد.
امن بودن آدما خیلی مهمه و آدم پیش تو امنیت داره.
ناگفته نماند که برای شکل دادن این اعتماد خیلی تلاش کردم.
میدونستم اگه بخوام از اون دوست چیزی بهم اضافه بشه باید بهم اعتماد کنه تا چیزی که میخوام رو از وجودش بکشم بیرون.
برای همین، باهاش موندم.
قطعا نمیشد بهش بگم "ببین من خیلی قابل اعتمادمها! بیا بشین همه چیزو بهم بگو!"
اعتماد از اون چیزاییه که حتما باید با عمل نشون داده بشه.
یه بار سر دغدغهی آزاردهندهاش باهام درد و دل کرد. وقتی دید حرفهاش توی همون اتاق کوچیک دوستیمون موند، بیشتر گفت.
کلمهای از اعتماد رد و بدل نشد.
فقط من بودم و انعکاس خواستهام در عملام.
برای همین وقتی این حرف رو ازش شنیدم انقدر خوشحال شدم.
به این معنی بود که او رمزهایی که من با امن بودنم براش ارسال میکردم رو دریافت کرده.
و اینکه دیگران بتونن پیامی رو ازت دریافت کنن حس خوبیه.
اصلا برای همینه که به درد و دلها باحوصله و خوب گوش میدم.

19 آبان 1402