ویرگول
ورودثبت نام
dot
dotاو نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
dot
dot
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

آخرین جمعه‌ی ماه امتحان‌ها

  • باید این قسمت از خودمو تغییر بدم. (زودرنج بودن)
  • خوش بحالت می‌فهمی اینا رو
  • اما نمی‌دونم چطور باید این طرز فکر رو عوض کنم!
  • همین که فهمیدی باید تغییر کنی یه قدم بلند برداشتی.

من فهمیدم باید تغییر کنم.

بزار فکر کنم از کجا شروع کنم...

الان مسئله‌ام اینه که زود از حرف دیگران نارحت می‌شم. در حالی که اصلا نباید برام اهمیتی داشته باشه.

خب این مسئله‌ی ریاضی نیست که الان حلش کنم و بگم تموم شد.

باید توی موقعیت قرار بگیرم.

اول باید شجاعت مواجهه با این موقعیت‌ها و حرف‌ها رو داشته باشم.

بعدش به خودم یادآوری می‌کنم که واقعا اهمیتی نداره. حتی اگه باور هم نکنم، انقدر تکرارش می‌کنم تا باورم بشه.

می‌دونی چیه؟ اصلا بیا فراموشش کنیم.


امروز جمعه‌ست. فردا آخرین آزمون‌مون هم برگذار می‌شه؛ پیام‌های آسمان.

فکر می‌کنم هنوز خوب نخواندم. تا شب باز تکرارش می‌کنم.

پیش‌بینی می‌کنم فردا مدرسه‌مون رو سیل اشک ببره.

آخرین روز کلاس‌هامون چهارشنبه بیست و هفتم بود. زنگ آخر عملا به تعریف خاطره و حس‌مون راجع به کلاس و سال تحصیلی گذشت.

دوست ندارم اینو بگم، اما از ته دل خوشحال بودم که قرار نیست باز هم با همکلاسی‌هام توی یک کلاس باشم؛ حداقل نه به ترتیبی که امسال بودیم.

واقعا امیدوارم امسال همکلاسی‌هام بهتر از پارسال باشن.

دو سه تا دردسر ساز شیطون کافیه، دو سه تا هم بچه درسخوان. بقیه‌شون هر مدلی می‌خوان باشن.

واقعا حضورم در کلاس جهنمی سال گذشته باعث شد بی‌اندازه صبورتر بشم. طوری که فکر می‌کنم هیچ‌چیز دیگه‌ای نمی‌تونه توی مدرسه اعصابم رو به‌هم بریزه یا صبرم رو سر بیاره. از لحاظ روحی بدجور مقاوم شدم.

ولی خدایی، بچه‌ها دوستم داشتن. منم سعی می‌کردم همیشه ویژگی‌های خودشون رو ببینم و باهاشون خوب باشم. همین یه ارتباط نسبتا خوب بین من و همه‌ی همکلاسی‌هام ( چه درونگرای افراطی چه منشأ شرارت ) به‌وجود بیاد.

امسال هم برنامه‌ام همینه. تا حد امکان بامحبت باشم، سعی خودم رو در کمک کردن بکنم و برای دیگران بادرک باشم.

از بحث اصلی خارج شدم.

آره، فردا جدی آخرینِ آخرین روز مدرسه‌ست و باید شاهد آبشار اشک‌ سر این فراغِ جانسوز باشیم. فقط همگی یه دست لباس مشکی کم داریم. ( قول می‌دم قبل از این‌که یه یکِ تیر برسه هرچی خاطره و دوست از مدرسه داشتن رو فراموش می‌کنن. )

حداقل من مطمئنم ارتباطم رو با نجات، آترین، صبا، ریحانه و شاید خورشید و پارمین حفظ می‌کنم.

امیدوارم این امتحان آخری هم به خیر و خوشی بگذره. دانش‌آموزها هم به افسانه‌ی تابستان که از اول مهر چشم انتظارش بودن برسن، منم تعداد جلسات دو رو بیشتر کنم، تایپمو تکمیل کنم، سازمو شروع کنم، با کتاب‌های جدید آشنا بشم ( خوب شد یادم افتاد کتاب‌هایی که امسال خواندم رو لیست کنم )، به نجات توی نوشتن کتابش کمک کنم، کافه برم، کیک درست کنم، یه خورده آشپزی یاد بگیرم، احتمالا کلاس زبانمو دوباره شروع کنم، اگه بشه با دوستام بیرون قرار بزارم و ...

الان که می‌بینم واقعا مشغولم. ری‌را به نفعته از این تابستون به بهترین نحو ممکن استفاده کنی!

هنوزم دلم برای پاییز تنگ می‌شه...
هنوزم دلم برای پاییز تنگ می‌شه...

19 خرداد 1402

تابستونمدرسهامتحانتغییر
۴
۶
dot
dot
او نیست با خودش. او رفته با صدایش، اما خواندن نمی‌تواند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید