
شونه به شونه هم توی پیاده رو قدم میزدیم که یکدفعه صورتش جمع شد و لب جدول نشست.
- وای رایان ، حالم بده!
چهرم رنگ نگرانی گرفت، کنارش نشستم و گفتم:
- چت شده؟
- فکر کنم قندم افتاده.
یکم مکث کرد، تو چشام خیره شد و با لحن التماس گونه ای ادامه داد:
- رایان میشه یکم بخندی؟
چشمام از تعجب گرد شد.
- وا برای چی؟
- تو بخند.
نگاهی به چهره اش انداختم؛ مثل دختر بچه های مظلوم، بهم زل زده و منتظر جواب من بود. همون نگاهه کار خودش رو کرد و ناخداگاه، بلند خندیدم.
لبخنده پر رنگی زد و گفت:
- آخیـــش! قندم اومد سر جاش! :)❤

لبتون خندون،همراه با قلبی بنفش:))) ?
لعیا ترحمی (سیمرغ)