
پتو را تا گردنم بالا می کشم. نه، باز هم این سرمای شوم ولم نمی کند!
از وقتی دیگر مرا در آغوشت نکشیدی، سرما در سلول سلول بدنم نفوذ کرده و قصد بیرون آمدن ندارد!
گویی فقط آن گرمای نابِ آغوشت می تواند سلول های یخ زده را ذوب کند.
به سقف خیره می شوم. سعی می کنم فقط تصور کنم الآن در بندِ آغوشت زندانیم بلکه کمی گرما به این جانِ یخی تزریق شود.
انگار دارد جواب می دهد. آری! تو با دستانت حصاری دور تنم ایجاد کرده ای. سرت روی قلبم است؛ می توانی صدای بلندش را به راحتی بشنوی. آنقدر محکم خودش را به سینه می کوبد که می ترسم زخم و زیلی شود!
حتی با فکر کردن به آغوشت بدنم گرم و ضربان قلبم تند می شود. حال اگر همه اینها واقعی باشد، چه می شود؟!
لعیا ترحمی (سیمرغ)