دلتنگی

گفتم: دلم برایت تنگ شده

گفت: منم

و عکسی نشانم داد

عکسی که موهایش سفید شده بود و از صاحبش پیرتر بود

عکسی که غرق در افکارش، در بلاتکلیفی ناموزونی گم شده بود

من دستم به آن عکس نمی رسید

محو شد و یکباره از دستانم رها شد

دیگر تنها در انتهای ذهنم او را می دیدم

تصویری لرزان در قابی نورانی

من سال هاست که آن تصویر را می بینم

و گاهی خوابش را

خواب های مبهمی، که در اوج دلتنگی به سراغم می آیند

جسمم را به حرکت در می آورند

آنگاه انگشتانم کلماتی را می سازند

کلمات، ستاره های سقف تاریک اتاق من اند

آسمان اتاق من شب های روشنی دارد

سایه خیال/نیمه شب/99/10/08/ساعت: 01:24