مدام در حال جدال با خودمان هستیم، در حالی که در درون، نجوای دلخواه خود را سر داده ایم، با لحنی چندش آور سخنانی را بر زبان می آوریم که مال ما نیستند. می ترسیم، می ترسیم که این اوضاع رقت آور موجود را هم از دست بدهیم، به همین دلیل چهار دستی افتاده ایم بر جنازه ی بو گرفته ی زندگی مان و به هیچ وجه واقعیت را نمی بینیم. یعنی نمی خواهیم که ببینیم. این وسط قلب ماست که در جریان مبارزه ای بی شکست و پیروزی، پاره پاره می شود و با توانی ناچیز فقط می کوبد، می کوبد، می کوبد...
شب/سایه خیال/99/09/27/ساعت: 23:12
