چند روز پیش که از میدان انقلاب میگذشتم حواسم اسیر یک تابلوی راهنمای مسیر شد. من به آن مقصد هیچوقت از آن مسیری که داخل تابلو زده بود نمیرفتم. آن روز رفتم. هم نزدیکتر بود و هم راحتتتر. برایم خیلی عجیب است که هر روز در طی چند سال گذشته از آنجا میگذرم، مقصد و مسیر را میشناسم و راه دیگری را میروم. آدمی به تابلوهایی که از زیرشان رد میشود توجه مناسبی نمیکند. مخصوصا اگر پیاده باشد و بخواهد مسیر ده دقیقهای که قاعدتا باید با ماشین برود را پیاده گز کند. چون برای سلامتی مفید است و هزار دلیل بی مورد دیگر که ذهن اورثینک من میتراشد. آدمها همین شکلی اند، نشانههای آدمها را از دور میشود راحت خواند. تابلوهای مسیر را هم میشود وقتی دید که در ماشینی، یا باید جلو نشسته باشی و یا باید پشت فرمان باشی. آدمها را هم از دور راحتتر میشود دید. بعضی وقتها دوستهایم را میبینم در رابطههای سمی - تاکسیک ریلیشن رو سعی کردم ترجمه کنم و از آنجا که مترجم نیستم خوب نشد. - بعض وقتها رفقایم را میبینم در تاکسیک ریلیشن، انقدر پارتنرشان را میپرستند که در مخیلهام نمیگنجد، ولی وقتی دقیق نگاه میکنی مشکل را به وضوح میبینی. بعضا نیاز نیست دقیق هم نگاه کنی، کمی که وقت میگذرانی یک هو، مشکلی شدید با تمام قوا یک سیلی آبدار میخواباند در گوشت. توقع داری همه به صدایش سر بر گردانند ولی، امان از نزدیکی که آدمی در مسافت کم دید انتزاعی را قادر نیست. این است که گاها دوستی بعد از چند سال برمیگردد و ازت میپرسد چرا اینقدر احمق بودم این همه سال؟ و تو نمیتوانی بگویی که سعی کردی بهش بفهمانی، که گفتی به صراحت تمام، ولی گوش نکرد. چون آدمها آن زیر، سر در سینهی یار حواسشان به آن تابلوی بالا نیست که دارد فریاد میزند. هر روز صبح بیدار میشوند، همان مسیر را گز میکنند و شب در همان بغل میخوابند. تمام رفاقتها این خطر برایشان ممکن است. رفاقتهای نزدیک، شراکتهای رفاقتی، دوستیهای از صمیم قلب. آدم نمیداند، نمیبیند، نمیفهمد و این از باگهای آدمیزادی است که اشرف مخلوقات است. که همین.