این روزها هم در شبکههای اجتماعی و هم از دوستان خیلی اسم ویرگول را میشنوم. من هم تصمیم گرفتم سری بزنم به این پلتفرم و اگر چیزی بود که باید گاها اینجا نوشتهای منتشر کنم. من وبلاگ نویسی را از پرشین بلاگ شروع کردم و هرگز نتوانستم استمرار در نوشتن را بعید نکنم. همیشه یک وقفهای، یک اتفاقی در روزمره زندگی میافتاد که فاصله میگرفتم از نوشتن ولی بعد از این سالها آدم بهتریام، منظمتر و مصممتر از همیشه. نوشتن همیشه برای من یک موهبت بزرگ بوده است و راهی برای پس دادن. و هر از گاهی اندوختن. در هر حال آنچه در پی خواهد آمد داستانهایی است از زندگی مهدی رمضانی، شاید بیشتر از جنبههای غیر خصوصی و متمرکز بر کار. داستان موفقیتها و شکستها، داستان شب بیدارماندنها و یادگرفتن قدم به قدم دانش و تجربهای که امروز من را تبدیل کرده به چیزی که هستم. سعی میکنم از تجربیات زیستهام که چیزی برایم دارند هم بنویسم، از آدمها، از جاها، از فیلمها، موزیکها و هر چیزی که این مغز مرا پر مشغله میکند. فکر میکنم برای نوشته اول کفایت میکند، پرگویی نمیکنم، دوباره برایتان مینویسم.