سر راه برای تلاش هر روزهام در نبرد با سرمایهداری و رهایی از یوغ سرمایه یک پیرمرد واکسی هست، از پدر کلی چیز بهم ارث رسیده که یکیشان پوشیدن کفش تمام چرم است، همیشه و در هر شرایطی کفش دست دوز چرم تبریز میپوشید، برای من هم به یادگار ماند. همیشه کفشهایم را خودم واکس میزدم. این اواخر سونامی بدبختی که ریخته سرمان کمتر وقت میکنم به کارهای شخصیم برسم، تمام خودم مصرف میشود در تکاپوی روزانه برای رسیدن به اعداد و ارقام. اولین بار ایستادم جلوش و گفتم حاجی وقت داری یه واکس بزنی این کفشای مارو؟ سرش را بلند کرد و گفت: بله آقا جان، برای همین اینجاییم دیگه. چند باری گذرم افتاد و دوباره برایم واکس زد. یک بار ازش پرسیدم حاجی اصل کجایی؟ سرش را بالا آورد و گفت کابل آقا جان، کابل. پیرمرد کابلی موجود عجیبیست، محلی که بساط میکند تا حدود زیادی گذر اداریست و کلی دختر جوان زیبا و خوش بر و رو باهاش سلام علیک میکنند. رازش را نمیدانم ولی وقتهایی که تنهام دلم میخواهد همانجا برم کنارش بایستم و با تمام آن دخترها سلام و علیک کنم. انسان مدرن موجود لفی خسر تری است، حسرتهایش هم عجیبند. گاها ذره بین میگیری روی خودت و میبینی همه چیز داری، ولی حسرت سلام و صبح بخیری را داری که با تمام جایی که در ایستادهای هرگز قرار نیست داشته باشی. پیرمرد کابلی آدم عجیبی است.
یک روز وقتی داشت کفشم را واکس میزد جوانکی هیپی طور نزدیکش آمد، سلام دایی جانی گفت و دست پیرمرد را بوسید، عرض چاکری کرد و رفت. هنوز هم این تکه یکی از عجیب ترین صحنههای عمرم است که در تمام اتفاقات بصری زندگیم دیدهام، هنوز باهاش آنقدر صمیمی نشدم که ازش بپرسم آقاجان اون پسره چرا دستت رو بوسید؟ هزار بار فکر کردهام به این رابطه، به آن دلبرکانی که هر روز باهاش به گرمی سلام و علیک میکنند، به جوانکی که دستش را بوسید، به پیرمرد کابلی که کرونا یک چفیه مشکی را مثل یک پوزهبند سوار صورتش کرده، یاد احمد شاه مسعود میافتم وقتی چفیه را میبینم. یاد افغانستان. هزار بار فکر کردهام و ذهنی که در این سی سال یک مهارت را خوب یادش دادهام و آن حل مسالهاست در حیرتی عرفانی فقط چشم در چشم من سکوت کرده است.
نسبت من به پیرمرد کابلی نسبت عجیبیست. فکر نمیکنم یک روز بتوانم ازش بپرسم آن جوانک چرا دستت را بوسید؟ حتی اگر من تمام توانم را مثل آرش کمانگیر جمع کنم و در یک جمله سوالی یکروزی از پیرمرد کابلی بپرسم که چرا آن جوانک دستت را بوسید، فکر نمیکنم یادش بیاید اصلا چنین چیزی را، پیرمرد کابلی من در بند این اداها نیست، جهانش با جهان من دیگر گونه است.
کفشهایم را میپوشم و یه ده هزار تومنی را با شرم میگیرم سمتش، پول را به نشان احترام میگذارد روی چشمش و میگوید مولا علی برکت بده بهت آقا جان. پلهها را دو تا یکی میکنم، در اتاقم را باز میکنم و میگریزم در محل امنم، پشت میز مدیریتی که از دست دوم فروشیهای نعمت آباد خریدهام. کاش میفهمیدم چرا احمد شاه مسعود اجازه داده است مذاکرات بین الافغانی بین طالبان و افغانها شکل بگیرد. شاید چون یکروز قبل از حمله یازده سپتامبر جهان دیگر نتوانسته بار وجودیش را تحمل کند. برمیگردم به عکس بالای سرم و سیگاری آتش میزنم.
جهان هستی جای عجیبیست آقاجان.