مغزم در حال انفجار است.
ایدهها همواره در مغزم پرواز میکنند، گاهی آنها را میگیرم و در جایی می نشانم. گاهی از دستم می رود، و روی هم جمع میشوند. گاهی ایدهای برای متحول کردن دنیا، گاهی ایدهای برای کمک به انسانها، گاهی ایدهای برای پولدار شدن و یافتن راهی برای غرق شدن در لذتهای لحظهای و غریضههای حیوانی.
گاهی از ایدهها به دور است، اطراف را مینگرد، آدمها را دنبال میکند و ناگهان فانتزی را در خودش پرورش میدهد، فانتزی و رویایی که از آن سرشار از لذت میشوی، ولی فقط این نیست، فانتزیها و رویاهای ممنوعه سر تا سر مغز را چون تار عنکبوت احاطه میکند، جوری که دیگر نمیتوانی چیزی دیگر را در آن جای دهی، هر چیزی را که بخواهی در آن جای بدهی، به تارهای تنیدهی افکار رویای قبلی گیر میکند و اجازهی رشد را پیدا نمیکند.
گاه این افکار تارعنکبوتی، با واقعیت رویاروی میشوند، و احساسات آزاردهنده را بر میانگیزند. احساساتی که ناشی از کنترل خود است، ناشی از جلوگیری از رشد افکاری ست، که میدانی رخ دادنش سرانجام خوشی ندارد.
گاهی ذهنت را از ایدهها خالی میکنی، از رویاها و فانتزیها دور میکنی، تارهای خیال را برمیچینی، ولی ذهن نمیتواند تحمل کند که خالی بماند، از انبارها و چاههای گذشته افکار را به بیرون میآورد، در این میان همهی افکار ناراحت کننده و اضطرابزا به بیرون میآیند و ذهن را احاطه میکنند تا در گذشته عذاب بکشد.