زندگی با یک قصه شروع میشود؛ قصهی «من»، قصهی «تو»، قصهی «او» و بعد مثل رودی، گاه آرام و گاه خروشان ادامه مییابد تا جایی که به بلندیهای بیقراری «تو» و به پهندشت هستیِ «من» برسد. شاید تو او را در آغوش کشیدی و او هم تو را بوسید و در گوشش زمزمه کردی: «چقدر دلم برایت تنگ شده بود»
وقتی صفحاتِ شناسنامهام را مرور میکردم، به لوسی رسیدم؛ به یادآشنای میان نیزارها، حوالیِ ساحلِ نیلِ آبی. هنوز از صبح خبری نبود. ترجیح دادم حضورم را به چیزی از جنسِ خیس و خنکِ ساقههای کوتاه وبلندِ گیاهان پیرامون گره بزنم. «تیدای همیشه سبز» که واسطهای میان من و ساحل نیلِ آبی بود، زودتر از من بیدار شده بود. او میزبانِ هرروزهی شاهزاده «توراکو» بود.
توراکو صبحها با آن شنلِ سبز و قرمزش، بیآنکه کسی متوجه آمدنش شود، از فراز کوههای مهپوش و از میان ابرهای سپید از راه میرسید و بر بلندترین شاخهی تیدا مینشست. او خوب میدانست چرا هر روز به این نقطه از «آفاریا» میآید، اما برای آنهمه مهربانیِ تیدا، هیچ پاسخی به ذهنش نمیرسید.
تیدا شبها نمیخوابید؛ نه اینکه خوابش نیاید، او بیشتر از این رو چشم روی هم نمیگذاشت تا مگر خبری از لوسی پیدا کند. هرچند زیاد هم مایل به آفتابی شدنِ لوسی در آن اطراف نبود، ولی شاید این تنها هدیهای بود که با آن میتوانست دل شاهزاده توراکو را به دست آورد. توراکو نمیدانست چرا بعضی وقتها چشمان تیدا ناگهان روی هم میرود. خمیازههای پشتسرهمِ تیدا گاهی او را چنان ناامید میکرد که با خود میگفت: «چه دلیلی دارد کلهسحر، وقتی هنوز همه خواباند، از نِفِلیا بزند بیرون و یکنفس تا نیلِ آبی بیاید، وقتی تیدا اینقدر بیحوصله است؟» و با این حال، چرا هر روز قبل از آنکه برگردد، تیدا از او قول میگیرد که فردا باز هم به دیدنش بیاید؟
توراکو پسرِ کوچکِ شاه «روسپولای بزرگ» بود. او در «آرتیا»، قلب سرزمین زیبا و پهناور آفاریا به دنیا آمده بود و حالا مدتی بود که تنها در «نِفِلیا» (جزیرهای در شرق آرتیا) زندگی میکرد. پدرش بر این باور بود که فرزندانش پس از پایان دورهی تحصیلات عمومی، باید مدتی دور از خانواده زندگی کنند تا اولین دورهی بالغانه را با یافتههای تجربهی زیستی خود مدیریت کنند.
اواسط فصل «سولارآ» بود. توراکو ترم سوم دانشکدهی تکمیلی پرواز را با موفقیت پشت سر گذاشته بود. او حالا اجازه داشت پروازهایی طولانی —در حد یک صبح تا ظهر، یا یک ظهر تا شب— به سرزمینهای اطراف داشته باشد. به همین خاطر پس از امتحانات پایانی، تصمیم گرفت هر روز به یکی از سرزمینهای اطراف مسافرت کند. اولین پرواز او به سواحل نیلِ آبی بود؛ منطقهای خضرائی که تیدا در آن ساکن بود.
تیدا اگرچه یکجانشین بود، اما به خاطر قدِ بلندش با ابر و باد رابطهی دوستی نزدیکی داشت؛ برای همین هر روز از جایجای سیارهی «گایا» خبرهای دستاول به دستش میرسید. البته گاهی هم باد که از سمت دریا میآمد، به بامِ خانهی تیدا نرسیده در ساحل خوابش میبرد و یادش میرفت بیدار شود؛ یا وقتی ابر به پارتیِ شبانه در رشتهکوههای «آرادور» دعوت میشد، بعد از آنهمه رقص و آواز، معلوم بود که یکیدو روز از هوش برود و تیدای چشمبهراه را قال بگذارد.
از وقتی باد فهمیده بود تیدا دوست دارد هر روز او را ببیند، هم خوشحال بود و هم کمی نگران. خوشحال، چون زلالیِ تیدا به دلش نشسته بود؛ تیدا همیشه سبز بود و یکرنگ، و این برای باد که همه رنگی را دیده بود، دوستداشتنی بود. اما از سوی دیگر، احساسش به تیدا کمکم داشت به وابستگی تبدیل میشد. این وابستگی، جدای از اینکه او را از چشم دریاچهی زیبای «لیاوُرا» میانداخت، شاید باعث میشد در انجام تعهدش به دیگر نقاط سیاره نیز کوتاهی کند.
تیدا از لوسی خبرِ تازهای نداشت. آخرین باری که او را دیده بود، شاید فصل گذشته بود؛ وقتی همهجا یخ زده بود و دانههای بلورینِ سنگ، زمین را پوشانده بود. لوسی سراسیمه خود را به ساحل نیلِ آبی رسانده بود و چشمهای نگرانش شاخههای بالایی تیدا را وارسی میکردند. آن روز شاهزاده توراکو هم اتفاقی آن طرفها بود. او روی یکی از شاخههای رو به نیلِ آبی نشسته بود و غروب را تماشا میکرد. وقتی متوجه حضور لوسی شد که او روی آخرین شاخهی آنسوی تیدا خوابش برده بود. شاهزاده هنوز هم نمیداند چرا آن شب دلش برای خانه تنگ نشد و تا صبح مراقب بود تا شاخهها تکان نخورند، مبادا لوسی از آن بالا پرت شود. به همین خاطر پیش از تاریکی کامل، از باد خواست تا آن شب از ساحل نیلِ آبی دور بماند.
گزیدهای از «در یادماندگانِ گایا»
سیاوش پیروزکیا (رامش)
شنبه ۳ مردادماه ۱۴۰۵
#ادبیات
#فانتزی
#داستان_کوتاه
#نویسندگی
#روایت
#گایا