این داستان دیگر ادامه ندارد ، پایان . نقطه پایان همیشه پایان نیست ، یعنی هیچوقت نیست ، بلکه یک شروعه .
نقطه سر خط . میشه شروع خط بعدی ، من و تو یک نقطه ایم ، یعنی در واقع دوتا نقطه ایم ، دو تا نقطه به اندازه سر یک مداد اتود وسط یک اقیانوس به همون اندازه کوچک و ناچیز ، توی کهکشان ها ، بین جریان هستی و کائنات ، دو تا نقطه ی نا چیزایم ، هرقدر بزرگ و به خیال خودمون والا باشیم بازهم در مقیاس هستی همیشه همون دوتا نقطه ایم ، برای گم شدن ، محو شدن ، حل شدن در جریان زندگی . توی دنیای انرژی ها و نورها ، بین سیاهچاله ها و ستاره ها ، من و تو محو ایم ، گم شده ایم ، شناور توی این جریان تبدیل انرژی ها ، یک جایی بین زمان صفر و ابدیت ، میچرخیم و میگردیم ، در خواب و بیداری ، روی زمینی که تصور میکنیم بزرگ و پهناوره از اینجا ، از روی خودش که بهش نگاه کنی به نظر بزرگ میاد ، آره اما اگر رفتی بالاتر چی ؟ از کره ماه چی ؟ از بالای مریخ چی ؟ از آخر منظومه شمسی یا از انتهای کهکشان راه شیری چی ؟ اندازه اش چقدره ؟
