می گویند ایتالیایی ها به فکر افتاده اند که با بازگشت به گونه ای زندگی سنّتی و کم کردن از سرعت تکاپوی زندگی روزانه شان ، به نزدیکی بیشتر با طبیعت و بهره گیری از چشمه های فرهنگ و هنر دست یابند. این همان چیزی است که هنری دیوید ثارو – نویسنده ی سده ی نوزدهم آمریکا – در کتاب خود والدن (Walden) ما را به آن فرا می خواند. او شعارش را در تکرار سه کلمه خلاصه می کند: سادگی ، سادگی ، سادگی . ثارو نگران است از وقت ارزشمندی که انسان های زمانه اش در پای سکه ها می ریزند. می گوید پوشاک ، غذا ومسکن که فراهم شد دیگر بس است. بپرداز به خودت، مطالعه کن، بنویس، با طبیعت در آمیز ... و چرا راه دور برویم ؟ مگر حافظ وسعدی خودمان دادشان از همین روزمرّگی و بیدادشان از همین تن دادن به صورت و زر و ظاهر و زرق و برق های مسخره و ابلهانه و تکراری نبود؟ خوب شد در عصر ما نیستند که ببینند ماشین های گوشتی و جاندارِ زمانه را که "از صبح خروسخون تا بوق سگ " در پی نان و نام ومقام می دوند و می دوند و می دوند.... اینکه روزی را یا هفته ای را برای خودشان کنار بگذارند و غرقه در راز و رمز و شگفتی های درون باشند یا در پیشگاه استاد بزرگ طبیعت زانو بزنند و بگذارند شیرینکاری هایش هوش از سرشان ببرد افسانه ای است برایشان و شاید فکر چنین خلاف آمدِ عادت هایی هم، لبخند تمسخری بر لبشان بنشاند. همین که شکم خودشان، زنشان ، پسر بزرگشان، پسر کوچکشان، دختر بزرگشان، دختر کوچکشان سیر شود و کفش و لباس و رخت و لحاف و دفتر و دستک و خرد و ریز و خرت و پرت و خنزر و پنزر خودشان و اهل و عیال برسد و اجاره ی چار دیواریِ قوطی کبریتی شان فراهم شود و خرج و مخارج چهارچرخه ی فکسنی در بیاید که خودشان و اهل و عیال را به دکتر و بازار و پاساژ و مهمانی های رنگ و وارنگ ِ تولد و ختنه سوران وعروسی و عیادت و آش پزان ِ خاله و عمه و دایی و عمو و دخترها و پسرها و فامیلشان برساند کافی است – و البته تا همه چیز جفت و جور شود و در و تخته با هم جور شود و بچه ها سر و سامان بگیرند مثنوی هفتاد من کاغذ است و هفت خوان رستم را باید از سر گذراند. پس کجا و چه وقت ، جا و وقت آن است که این حلقه ی عصاری شکسته شود و لحظه ای – فقط لحظه ای – " زندگی ” جای آن را بگیرد؟