لبریختگی

امروز کرت های سبز، طراوتی داشتند نو یافته؛ و گُله گُله درخت های بهارنشسته، آمدن اردیبهشت را خبر می دادند. چه قیامتی می شود وقتی زمستانِ سمج وچسبناک دمش را روی کولش می گذارد و می رود. انگار ذرّه ذرّه ی نهال های امسالی و تناورانِ دیرسال هم، هوای ملسی را که یَزَکدار بهار است می نوشند و برگ --هایشان را آرام آرام در ننوی نسیمی که پُرسان پُرسان، در و دشت می روبد ومی آید یله می کنند؛ و تو که
ثانیه های سنگین فصل سرد را چون کُتَلی سنگی به دوش می کشیدی ، حالا دلت می خواهد لحظه لحظه ی رویش هستی را با تمام وجودت - سراپا- زندگی کنی. دلت لک زده برای غلغل آبی که کودک وار بر جوی و بر کرت می دود و درختان مو که غمزه می آرند و دشتی که همآغوش باد می شود و علف هایی که قد می کشند.

همیشه صدای پای اردیبهشت که می رسد عینک بدبینی ات را بر می داری و می اندازی به کناری. پر پر می زنی برای کندن بهار نارنج ها و مشتت را پر کردن از آن ها و وحشیانه بوییدنشان؛ و کندن جوراب هایت و رها کردن پاها در آب قناتِ احمد آباد؛ و پا برهنه دویدن روی چمن های تازه زاد که زیرِ چشمه ی " تنگ " را وسمه کشیده اند؛ و دویدن در کنار برّه های بی خیال و کُرّه های شیرمست و کُرکِ پف کرده شان را با ولع نوازش کردن، چنگ زدن، بر آشوفتن: حجم زندگی را در کف دستی جا دادن.

صدای قدم های اردیبهشت می آید.

اردیبهشتی که حجم سنگین مه و بوران را به دوش کشیدی تا دست به قامتش بسایی از راه می رسد. اردیبهشت، ماهِ زیبایی است: پلی میان آسمانِ گرفته و روزانِ پر ملال و شبانِ گیسوبلند از یکسو، و نفسِ بهارینه و بعد، هُرمِ خرداد و روزانِ کشیده قامت و قندیل ترُدِ آفتاب از سویی.

اردیبهشت، آسمانه ای که به زیر آن خستگی بتکانی.

اردیبهشت، بهانه ای برای ادامه دادن.