
پستچی جوری نگاهم می کرد که انگار به موجودی پیش از تاریخ نگاه می کند. با ته لهجه ای گفت:" روی کارت ملیتون نوشته سیامک علائی ولی این نامه مال سیامک علایی هست که..." گفتم :" آقا چه فرق می کنه...یعنی یک همزه فرق من و اون آدم دیگه ست ...؟ بده به من بسته رو....این هم انعام شما..." اما ول کن نبود. می گفت برای ما مسئولیت داره آگا جان...بابت انعامت هم چُخ ممنون...ولی تا معلومم نشه که این همزه ی آخر فامیلت از کجا اومده نمی تونم بسته رو بدم قارداش..." بدجوری مچل شده بودم. توی آن سوز سرما و با لباس زیر دم در ایستاده بودم و بر سر یک همزه بحث می کردیم. گفتم:" پدر بیامرز من خودم هم نمی دونم از کجا اومده ام اونوقت تو از من اصل و نسب یک همزه ی ناقابل رو می پرسی...؟ می خواهی بدهم کارت ملیم رو عوض کنند تا خیالت راحت بشه..." گفت:" والّا آگا جان ...آدم به خاطر هر چیزی که اصالتش رو از دست نمی ده...اصالت خوب چیزیه آخه...خیلی ارزش داره به جان شما...." آخر هم بسته را نداد که نداد. گفت که فردایش بروم اداره ی پست و از مسئول قسمت، بسته را بگیرم. آنطور دیگر مسئولیتی متوجه او نبود. بعد هم سوار موتورش شد و من را با آن پیژامه و زیرپیراهن درب و داغان هاج و واج رها کرد. همینطور که ماتم برده بود و رفتنش را نگاه می کردم حرفش توی گوشم زنگ می زد:" والّا آگا جان...آدم به خاطر هر چیزی که اصالتش رو از دست نمی ده...."