کودکی رنگ و بوی دیگری داشت. می دویدی تا ته ِ روزها، چُست و شوخ ، و هنو ز در ابتدای راه بودی . حسّ غریبی داشتی . هنوز حواست را حجاب روزمرّگی نپوشانده بود هنوز بوی علف را تا آخر به سینه می کشیدی. هنوز نسیم غروب ها که لای شاخه های نارنج می دوید برایت حرف های تازه داشت . هنوز آفتاب که می زد می شکفتی . هنوز کودک بودی . هنوز می توانستی ساعت ها در حیاط راه بروی و دست بر تن گل های پیچ بسایی . برگی از شمشاد بچینی و نرمای صیقلی اش را بچشی . پای پاشویه ی حوض بنشینی ، فوّاره را باز کنی و همراه آن در هوای اردیبهشت پاشیده شوی . مرغابی ها را دنبال کنی . صدایشان تکراری نبود . تازگی داشت . شیطنت کنی – جا برای شیطنت بود. دست در آب حوض کنی و خستگی بشویی. دوچرخه ات را ساعت ها برق بیندازی و با آن فخر بفروشی. گربه ای روی زانویت بنشانی و انگشت بر سفیدی ِ سیفوری اش بدوانی. نفس بکشی. تا عمق ریه هایت را عطر محمدّی و شمعدانی بکاری. ساده باشی . سادگی کنی .
هنوز کودک بودی.
رمانتیک های انگلیسی بر این باورند که انسان تا کودک است و کودکانگی می کند ، فاصله اش با طبیعت بسیار کم است و درک و پذیرشش از آن بسیار زیاد. بعد ها که قدی می کشد چنان در تکرار می آمیزد و درعادت می آویزد که دیگر حتّا اگر بخواهد٬ آن ارتباط صمیمانه و بی واسطه را با هستی بطور عام و با طبیعت بطور خاص از دست می دهد ؛ و آن وقت اگر روح حساسی داشته باشد بگفته ی روانشناسان ، هر از گاه به واپسگرایی (regression) پناه می برد و خودش را با حال و خیال کودکی آرام می کند و رام. اینجا و آنجا در مسیر بودنش می ایستد و به پشت نگاهی می اندازد و در هوای گذشته ای که آنقدر فریبنده به خود می خوانَدَ ش دم می زند ؛ برای کودکی اش دستی تکان می دهد و می گذرد ؛ و اگر – به خودی خود – روحی داشته باشد همگانوار و بدون آن شاخک های حساسی که هر ارتعاش لطیفی را بگیرد و تحلیل کند ، در آنصورت حل می شود در گذار ِ بی ایستای هستی و با اکنون ِ خود کنار می آید. اما حتا در این حالت دوم هم گاه ، پویه ی کودکی و بویه ی آن زلالی ِ از دست رفته تکانی می دهدش و تلنگری می زندش . تنها شماری اندک از جان های والا وجود دارند که بگفته ی ویلیام وردزورث : " با دیدن شاخه گلی اشک در چشم می دوانند" و نه نازک نارنجی اند ونه احساساتی، بلکه کودکند و این کودکانگی با بسا اداهای ریش و سبیلداران ِ موقر و متین که غرقه در روزمرِّگی به روزمرگی می رسند پهلو می زند و نیز از آن بر می گذرد.