دستانم از خستگی میلرزند، اما تنههای بریدهشده را یکییکی روی هم میچینم. و هنگامی که با طناب محکم میبندمشان، صدای نالهشان بلند میشود. نالهای که انگار پژواک خستگی تن من است. تنی که مانند این چوبها از جایی بریده شده و چیزی را به دوش میکشد که دیده نمیشود، اما سنگینیاش در تمام اندامم حس میشود.
لحظهای مکث میکنم و به پوستهی زخمیشان خیره میمانم. بعد روی شانهام میاندازمشان و به سمت کلبه راه میافتم.
هوا هنوز خنک است و خورشید از میان درختان راش و افرا به من نگاه میکند. بوی چوب تازه بریدهشده دماغم را پر کرده. و علاوه بر صدای نجوای شاخهها، زمزمهی خفهای از دور میآید که نمیتوانم بفهمم زوزهی یک حیوان است یا بادی که در برگها میپیچد.
سرم را به اطراف میچرخانم تا جهت صدا را پیدا کنم، اما صدا محو میشود. مثل همیشه. شاید جنگل میخواهد چیزی را از من پنهان کند.
به کلبه میرسم. یاد روزی میافتم که چهار دیوارش سرپا شد، همان موقع حس کردم یک تکه از خودم را پیدا کردهام. تکهای ناشناس و دورتر از آنچه پیشتر بودم.
در را باز میکنم. نگاهم به نور گرمی میافتد که از سقف نیمهکارهی کلبه به زمین میتابد. نوری که وسوسهام میکند زیر آن دراز بکشم و ساعتها به آسمان خیره بمانم. اما بهجای تن دادن به این وسوسه، چوبها را گوشهای میگذارم و به زمستانهایی که تابهحال از سر گذراندهام فکر میکنم. مخصوصاً زمستانهای پر سوز کودکی در خانهی پدری.
همینکه میخواهم بیشتر در این افکار پرسه بزنم، دستم میسوزد؛ حتماً به لبهی تیز یکی از همین کندهها خورده است.
خون از انگشتم روی زمین میچکد. لکههای قرمز روی چوب قهوهای چه برق چشمنوازی پیدا کردهاند! خم میشوم تا با گوشهی لباسم پاکشان کنم، اما هنوز دستم به زمین نرسیده که صدای قدمهای خواهرم همه چیز را در خود میبلعد.
بوی جنگل محو میشود و بوی مواد ضدعفونیکننده مثل تیغ تیزی گلویم را خط میاندازد. آسمان آبی، پشت سقف سفید و بیروح قصابی گم میشود. و من دوباره کشیده میشوم به همان حفرهی سیاه و تاریکی که به اجبار در آن فرو افتادهام.
فصل اول رمان کوتاه کابوسهای مرد قصاب.
✍🏻 سیاوش نجفپور
📚رمان کوتاه
📷:https://www.instagram.com/siavash.najafpour
لینک تهیه کتاب از سایت مانوشان: (فیلترشکن خاموش باشد): https://distdp.com/home/branch/1/stuff/details/26
