همهی ما هر روز صبح را با سرعت هر چه تمام تر برای رسیدن به اهدافمان شروع میکنیم. ماکرویو و چای ساز را به جای تنور و سماور استفاده میکنیم تا وقتمان را برای روشن کردن آتش و جوش آوردن آب تلف نکنیم. از ماشین و تلفن به جای اسب و تلگراف استفاده میکنیم که سریع تر به کارهایمان برسیم. زود. تند. سریع. باید به جایی برسیم که خودمان هم نمیدانیم دقیقا کجاست. فقط میدانیم که جای زیبایی است. احتمالا در آنجای زیبا زندگی راحت تری هم منتظر ماست.
اما زندگی بدون ذرهای عجله مانند چند هزار سال قبل همچنان با آرامش تمام در حرکت است. هنوز هم روز 24 ساعت است و ماه 30 روز. هنوز هم برای گذشتن یک دقیقه باید 60 ثانیه صبر کنیم. انگار برایش مهم نیست که ما چقدر عجله داریم. مانند کودکی که دست مادربزرگش را میکشد که زودتر به مغازهی بستنی فروشی برسند اما مادربزرگ صبور و با احتیاط قدم برمیدارد و به شور و عجلهی کودک لبخند میزند.
چه بخواهیم چه نخواهیم محکوم به صبر هستیم. هر چقدر هم عجله کنیم، زمانش باید برسد. باید منتظر باشیم که مادربزرگ ده قدم مانده تا بستنی فروشی را با سرعت خودش طی کند.
راستش را بخواهید گاهی خسته میشوم. آهسته و پیوسته رفتن، اصلا سبک من نیست. خسته و ناامید میشوم وقتی نشانهای از نتیجهی تلاشهایم نمیبینم. هر چند ماه یکبار که در بند این تکرارهای آهسته و پیوسته گیر میکنم، متوقف میشوم. دست و دلم به هیچ کاری نمیرود. صبر را خوب یاد نگرفتهام. همهی کارها را متوقف میکنم. به مغازهی بستنی فروشی نگاه میکنم و مسیر را دوباره و چندباره و هزار باره از نظر میگذرانم. چه راه دیگری تا مغازهی بستنی فروشی هست؟!
راه جدید را که پیدا کردم. تابلوی وایت بردم را جلویم میگذارم و هزار بار برنامه مینویسم. ده بار پاک میکنم و ده بار دیگر مینویسم. به همهی جنبهها و بعدها نگاه میکنم. حتی تعداد موزاییکهای مانده تا مغازهی بستنی فروشی را هم میشمارم. اتفاق مهمی بعد از این همهی ایده و پلن نمیافتد. نه من سوپر من میشوم و نه از روز بعدش روزی 17 ساعت کار میکنم.
اما تکلیفم با خودم روشن میشود. حداقل تا گم شدن بعدی راه را بلدم. یا شاید راه جدید ساختهام و خاطر جمع هستم. مثل اینبار که تصمیم گرفتهام بروم و بستنی مورد علاقهام را سفارش دهم.
مادربزرگ هم بالاخره میرسد.