دیروز با دو نفر دیگر تصمیم گرفتیم که برای امتحان آیلتس آماده شویم. همیشه میدانستم آیتلس یکی از دورههای به یادماندنی زندگی من را میسازد. اما هیچ وقت به صورت جدی وارد زندگیام نشده بود. حتی حالا هم نیازی به آیتلس ندارم و حتی گاهی فکر میکنم وقتی که قرار است در 3 -4 ماه آینده روی زبان انگلیسی بگذارم را میتوانم روی موضوعات دیگر بگذارم و نتایج بهتری بگیرم.
از طرف دیگر به این فکر میکنم که این آش کشک خاله را بخورم و یک بار برای همیشه با این داستان روبه رو شوم. شاید زمانی که کرونا برود و دانشگاه حضوری شود وقتی برای آیلتس نداشته باشم.
اولویت بندی کردن برایم سخت شده. اگر سه ماه پیش بود میگفتم همه چیز را با هم یاد میگیرم. فشار و کیفیت هم پارامترهای مهمی نبودند اما امروز نه. امروز روی تغییرهای جزئی و عادتهای پایدار و سلف دیسیپلین کار میکنم.
کدام مهمتر است؟ زبان انگلیسی که الان هم وقتش را دارم هم منابع خوب و هم یک گروه پشتیبان و قوی؟ زبان عربی که هم برای کار خودم و هم برای کار پدرم نیاز دارم؟ یا زبان روسی که رشتهی دانشگاهیام است و به بهانهی مجازی بودن کلاسها ازش غافل شدهام؟
از بقیهی مهارتهایی که باید یاد بگیرم و دورههایی که باید بگذرانم چیزی نگویم سنگین تر است.