من این فرصت رو داشتم که در سن کم کار مدیریتی داشته باشم. و اولین نفری که به تیم من اضافه شد، پر چالش ترین فرد تیم بوده و هست. تمام سعیم رو میکنم که مهارتها و تکنیکهای کوچینگی رو در ارتباط با او استفاده کنم، صبور باشم، شنوا باشم، کمکش کنم که رشد کنه، اما ارتباطی که لازمه بین ما بهوجود نمیاد.
انگار که حرفهایی که من میزنم با موقعیتی که اون داره جور در نمیاد. انگار من هرچی میگم جواب سوالها و دغدغههای اون بینشون نیست. شاید خیلی به خودم وابستش کردم. طوری که اگر کوچیک ترین جزییات یک کار رو من تایید نکنم آروم نمیشه. و سوالهایی از من میپرسه که با سادهترین سرچ و جستجو میشه پیداش کرد.
شاید با لحن بدی باش صحبت میکنم که تا اشکال کارش رو میگم تلاش میکنه خودشو تبرعه کنه. درحالی که اشتباهش برای من اصلا مهم نیست و صرفا اشکالش رو میگم که جاهای دیگه ازش درست استفاده کنه. این سوءتفاهمها و برداشتهای اشتباه چرا بوجود میاد؟! اگر جدی باشم ناراحت میشه و اگر اشکالاتش رو بگم میگه عملکرد من خوب نیست و تو راضی نیستی.
شاید به خاطر سن کم و کم تجربه بودن منه که هنوز نتونستم مرزها رو بین خودم و این فرد تعریف کنم. که کجا جدیام کجا خوشحال کجا ناراحت و کجا آزرده؟ اصلا این حسهای من چقدر مهمه؟ چرا باید اینقدر روی عملکرد اون تاثیر داشته باشه؟
تمام تمرکز و سعیم اینه که یاد بگیرم من چطور میتونم به زبان اون صحبت کنم؟ چطور میتونم بهش کمک کنم و این ارتباط رو سالم و مفید بسازم. اما خیلی سختتر از چیزیه که فکرش رو میکنم. دارم به بن بست میخورم چون با بقیه اعضای تیم به سادگی کنار میام و این یه مورد شده چالش این روزهای من.
مرزگذاری مهارتیه که این روزها خیلی نیازش دارم. مرز بین مدیر و دوست، مرز بین مدیر و معلم، مرز بین مدیر و قاضی.
پ.ن: هم خیلی کارمند پر تلاشیه و هم خیلی سعی میکنه بهتر باشه. صرفا نمیتونیم با هم ارتباط بگیریم.