14 ساله که بودم، با خانوادهام قرار گذاشتیم که اگر برای دبیرستان در آزمون ورودی مدرسه نمونه دولتی قبول شدم، برایم جایزه بخرند. اولش به پیانو فکر میکردم، اما بعد تصمیم گرفتم کمی به فکر جیبشان باشم و به یک تبلت قانع شدم. با یکی از همکلاسیهایم سر تبلت به توافق رسیده بودیم و نظرمان را به خانوادهایمان هم ابلاغ کرده بودیم. هر دو خانواده قبول کردند که اگر ما مدرسه نمونه قبول شدیم، برایمان تبلت بخرند. حسابی درس خواندیم. هر دو هم قبول شدیم. بعد از چند روز همکلاسیم مدل تبلتش را انتخاب کرد و برایش خریدند. اما به من هی گفتند امروز، هی گفتند فردا. تا اینکه فراموش شد.
امروز بابا داشت بهم میگفت "میخوای تبلتی که میخوای برات بخرم؟" و من به گذشتهها پرت شدم. به روزهایی که خیلی منتظر اون تبلت موندم و نیومد. و حالا؟!
دو سال پیش بعد از 5 سال سختی کشیدن قرار بود یک خبر خوب برسد. قرار بود آنقدر خبر خوبی باشد که تمام دردهای 5 سال قبلش را در خودش حل کند و ببرد. کلی شوق داشتم، خیلی امید داشتم، خیلی منتظر ماندم. اما خبر نیامد. آنقدر نیامد که امیدم را از دست دادم، آنقدر نیامد که بیخیالش شدم. خودم دست به کار شدم، یادگرفتم، تلاش کردم، رشد کردم و خودم توانستم. خود خودم. تنهایی توانستم. و حالا سر کلهی خبری که 2 سال پیش منتظرش بودم پیدا شده. و حالا؟!
من امیدم را کشتم، همهی ذوق و شوقم را درونم خاموش کردم. هم در آن روزهای 14 سالگی و هم 2 سال پیش. حالا این نوش داروی بعد از مرگ سهراب را کجای دلم بگذارم؟!