دو روز است که حال و هوای خوبی ندارم. صدایم گرفته، بینیام کیپ شده، گه گداری گلو درد دارم و انرژی و انگیزهی هیچ کاری را ندارم. کم کم دارم به یک الگو میرسم. الگوی روند مریض شدنم که در طی سه سال اخیر یکسان بوده است. سالی دو بار مریض میشوم. یک بار، گلاب به رویتان، دستگاه گوارشم دچار اختلال میشود و معده درد و حالت تهوع میگیرم؛ یک بار دیگر هم، برمیگردد به سیستم تنفسیام. گلو درد و گرفتگی بینی و البته عطسهی زیاد. روز اول با گلو درد شروع میشود؛ روز دوم تب و لزر هم اضافه میشود؛ روز سوم بدن درد را هم تحمل میکنم؛ روز چهارم بستگی به مراقبتهای روزهای قبل دارد؛ یا رو به بهبود میروم یا همهی علایم را با شدت زیاد دارم که دیگر روز بیمارستانی شدن است. اینبار اما بیماری نوع دو دارم از نوع سبک.
به این نتیجه رسیدهام که زمانی که فشار جسمانی زیادی را تحمل میکنم، بیماری نوع یک را میگیرم و زمانی که فشار روحی و روانی زیادی دارم، بیماری نوع دو. دستم آمده که برای کدام نوع بیماری کدام دارو را با چه دوزی نیاز دارم؛ طول درمانم چقدر است و اینکه چقدر توان و انرژی برای کارهای روزانه دارم.
کلا سبکم همین است. برای هر مشکلی، مسئله یا موضوعی باید الگوریتم پیدا کنم. مثلا میدانم اگر مانیتور کامپیوترم روشن نشد، باید سیم پشتش را محکم کنم. یا اگر بعد از رفتن برق گوشیام به اینترنت وای فای وصل نشد، باید سیم تلفن مودم را 5 دقیقه جدا کنم و دوباره وصل کنم. یا مثلا اگر در خونه با کلیدم باز نشد باید در را به سمت خودم بکشم و دوباره امتحان کنم.
پیدا کردن این الگوها برای زندگی من لازم است. زمانی که این الگوها را ندارم، گیج و گنگ و عصبی هستم. انگار همیشه یک گوشهی ذهنم درگیر این است که مثلا کی و با چه سرعتی باید پایم را از روی کلاچ بردارم که ماشین با سرعت مناسب حرکت کند.
الگوهای زندگی هم کمی ترسناک هستند هم کمی دلگرم کننده. انگار که ناحیهی امنی برای خودم میسازم بین این الگوها. اگر کاری طبق الگوها پیش نرود، احساس ترس و ناامنی دارم و اگر طبق الگوها پیش برود حس امنیت. هر چه که هستند، شدهاند سرگرمی و خودشناسی این روزهای من.