
همه چیز سرجایش است، اما اگر نگاهی به کانال های تلگرامم بیاندازی می فهمی درون آشوبی دارم.
فال رزتشتیها، فال یوسف و رلیخا، فال و طالع بینی همه شان سرم هوار شده اند تا من بتوانم نشانی ار آینده ام در آنها پیدا کنم. گروه تحول و قانون جذب دارم اما اصلا وقت این را ندارم که 55بار بنویسم خدا را سپاس که به فلان خواسته ام رسیدم و نمیدانم بعدها از مشق این خواسته ها حال خوشی خواهم داشت یا آرزو میکنم کاش عاقلتر بودم و بهتر آرزو میکردم. پر از دوراهی های این چنینم.
یک بار که خیلی وقت نیست و ازاکنون زندگی ام ناامیدتر بودم و بیشتر در تکاپوی سردراوردن از آینده، گفتند قرار نیست بدانی چه پیش می آید، اگر قرار بود بدانی ایمان کارکرد خود را از دست میداد و حتی خلاقیتی هم وجود نداشت، آرامم کرد اما یا عطش من بیشتر است که همچنان این جریان سرکش در من ادامه دارد یا چه؟ ترس من بیشتر است؟ ایمان من ضعیفتر است؟ کدام را نمی-دانم . حس تازه ای است شاید مثل عشق در دل یک دختر نوبلوغ، شاید مثل احساس درد در یک نوزاد. همبن قدر تاره، جذاب ،آزاردهنده.