هوس خندیدن

به یک دوست گفته بودم از جاهای سربسته می‌ترسم و در مورد قبر هم گفته بودم و هراس اتفاقات بعدش. قانعم کرده بود که‌‌ آنجا اتفاق خاصی نخواهد افتاد، فقط مورچه ها گازهای کوچک می‌گیرند، انگار یار در کنار و از بازویت نیشگونی بگیرد و تو چه واکنشی خواهی داشت جز اینکه بخندی به رویش !

آمده ام بگویم این روزها انگار دریک تونل سربسته ام و این روزها شاید برایم به اندازه تونل سرزمین آبی ترسناک باشد یا چه می‌دانم شاید نباشد، حداقل می‌دانی تهش پرت می‌شوی توی آب و تمام امعا و احشایت را الکل استخر مست می‌کند و یک غریق نجات می‌آید دستت را می‌گیرد و تو را به حاشیه می‌رساند؛ترسم از این روزها در حدی است که با تمام وجود چنگ می‌زنم به هر آن کس که ادعا می‌کند خبری از آینده دارد؛ که به من بگوید قرار است چه؟

نوشتن همان اندازه که می‌تواند نجات بخش باشد هلاک می‌کند، وقتی که لازم است سکوت کنی و اگر سکوت نکنی هیچ غریق نجاتی دست تو را نخواهد گرفت و تو این را می‌دانی و هوس «خندیدن »می‌کنی.