تو را به یاد می آورم ، آنوقتها را، نمیدانم شاید هزار سال قبل ، یا همین دیروز ...
دیروز ، زیبا بود، بوی لباسی را میداد که مادرجان بافته بود و چندسالی آنجا توی صندوقچه منتظر مانده بود تا من به اندازه او شوم .
سالها گذشته، ولی دیروز هنوز هم زیبا بود ، رنگ روزی بود که قرار بود بعد از طولانی ترین تابستان قرن ،همدیگر را ببینیم ، آنروزها هنوز پاییز را به خاطر مهرش دوست داشتم .
من همان ژاکت قهوهای مادرجان را پوشیده بودم ، هوا گرم بود، ولی بوی صندوقچه باعث میشد احساس خوبی داشته باشم .
تو از دور آمدی، ظالمانه زیبا شده بودی، شالت را محکم کرده بودی، ولی باز هم آن موهای بیتاب زیر آن دوام نیاورده بودند، طرهای خود را روی پیشانیت رها کرده بود ، خرامان میآمدی و من نمیدانستم که ناز میکنی یا روشش همین است ؟
من اما سیر نمیشدم ، دلم میخواست میتوانستم با باد کنار بیایم تا اینقدر تو را اذیت نکند ، رها کند آن شمشیر آویخته را تا یک وقت به فکر نیفتی که باز زیر شال قرمزت قائمشان کنی ...
_ هوی! کجایی عموجان؟ زنگ بزنم۱۱۰؟
_ ها!
_ کجایی بابا؟ کوری مگه ؟ زدی ماشین رو له کردی ، حواست کجاست؟
_ امروز چند شنبه ست؟
_ هی بخشکی شانس ، همه رو برق میگیره ما رو چراغ نفتی .
فکر کنم امروز هم سهشنبه است، مثل همان روز ، گاهی روزها بیست سال کش میآید، تو هنوز هم از دور میآیی! تو هیچ وقت به من نرسیدی .
هیچ وقت از کنار من بی توجه رد نشدی، هنوز با من چشم توی چشم نشدهای ، امروز هم سهشنبه است و من باز هم سر و کارم به ۱۱۰ افتاده است .
_ الو . سلام ، جناب یک عمویی از پشت زده به ما ، فکر کنم حالت طبیعی نداره ...
من طبیعیم، عمویی که خاطره ها را زنجیر کرده روی کولش،مانده توی صندوقچه که اندازه تو شود ، سالها پشت کوه مانده است تا تو صدایش کنی ، و او شادمان بیاید ...
