+ شاید استثنایی وجود داشته باشد،اما به طور کلی اگر مرد هستید باید دعا کنید تا آخرین لحظه عمر خود بتوانید راه بروید. در واقع مردها فقط تا وقتی خودشان بتوانند راه بروند زنده محسوب میشوند. بعد از آن نباید خیلی روی زن و فرزند حساب کرد. حتی اگر بروی خودشان نیاورند باز هم کسی دوست ندارد درد و رنج مردها را به رسمیت بشناسند.
+ در فضای مجازی خیلی دیدم که بلاگر محترم که احتمالاً خودش کوهی از تصمیمات اشتباه است دایم در حال القای این تفکر هستند که حالا هرچی دارید استفاده کنید و بعد دیر است و فلان...
به نظر من کاملا اشتباه است. اگر مرد هستید باید بدانید اگر شانس بیاورید و پا به سن بگذارید با دست خالی کسی برای خاطرات لاکچری شما تره خرد نخواهد کرد، با این حال اگر زیر سی سال سن دارید و بازهم معتقدی دم را عشق است و یا فکر میکنی بعداً فکری برای این مسأله خواهی کرد بهتره دعا کنید که خیلی عمر نکنی.
حالا اگر هیچی نداری یا خیلی پولداری که خوب ولی اگر این وسطهای ماجرا دست و پا میزنی و فکر میکنی پول یک کافه رفتن یا کادوی گرانقیمت برای فلان معشوقه و ... چیزی نمیشود بگذار تا بعد دنیا به تو سلام کند آنوقت متوجه خواهی شد.
القصه آدم( حداقل مردها) باید بدانند چه بخواهند و چه نخواهند اگر نتوانند تا آخرین لحظه عمر تأمین کننده خوبی باشند، ارزشی ندارند. تمام آنچیزی که میراث معنوی فرد است فقط وقتی ارزش دارد که بتوانی برای اطرافیانتان تامین کننده خواسته هایشان باشی در غیر اینصورت... باید دعا کنید تا آخرین لحظه عمر خودتان بتوانید راه بروید.
+ اوضاع برای خانمها چطور است؟ نمیدانم. اما حدس میزنم متفاوت باشد. آنچیزی که من دیدم متفاوت است. گاهی فکر میکنم این دنیا برای ارزشهای که ما برای آن آموزش دیدیم ساخته نشده. اصالت دنیا با آنچه که انتظارش را داشتم متفاوت است.
+ اگر مردی باید این را بپذیری هزار بار عمل درست ، هزار عمل با نیت پاک و هزار بار محبت به اندازه کوچکترین لغزشی ارزش ندارد. اگر هزار روز در عمرت از خود گذشته باشی و تنها یکروز نتوانی ادامه بدهی تو را به همان صفت یکروز خواهند شناخت. پس دلخوش به روزهای خوش رفته نباید بود. ادامه مسیر گاهی عجیبتر از آنچیزی است که گذشت. بنابراین تا آخرین لحظه عمر سعی کن راه بروی و برای هرروزی که احساس کردی خیلی بر مسایل مسلط شدی از خدا طلب یاری کن چون احتمالا قرار است فردا نامید بشوی.
+ بهترین دوست مرد سکوت و پیاده روی است. دیدم که در فضای مجازی بلاگر سرخ آب سفید آب زدهای به پارتنرش ( چقدر از این واژه بدم میآید بخصوص وقتی در مورد زن و شوهر بکار میرود) توصیه میکرد وقتی از سر کار به خانه میآید جزییات اتفاقات محل کار را برای پارتنرش تعریف کند. زهی هشدار و امان. هرگز همچین اشتباهی نکنید. کسی برای مشقات شما تره خرد نمیکند و اگر سعی کنید آنها را سانسور کنید ممکن است پارتنر عزیز به این نتیجه برسد شما در محل کار صبح تا شب مشغول عشق و حال هستید( حتی اگر واقعاً اینطور باشد بدانید احتمالا بزودی روشی برای ریدن به اعصاب شما پیدا خواهد شد) و آنوقت کسی کسالت شما را به رسمیت نخواهد شناخت. پس از من میشنوید سکوت کنید و راه بروید. خلاص
+ اگر میتوانید برای روز پیری و کوری خود پس انداز کنید حتما این کار را انجام بدهید. در ایران داشتن سرمایه اولویت دارد بر هر چیزی. تا وقتی دکتر فیزیک فقیری روی تخت بیمارستان نباشید شاید درک نکنید بدون پول چه موجود مزخرفی خواهی بود. آنروز اگر سرمایه داشتی ممکن است با عزت بمیری ولی مطمئن باش در غیر اینصورت...