
تو پارک جای سوزن انداختن نیست. انگار پارک رو فرش کرده باشند. همه توی هم میلولند.
یک خانواده چندتا قاچ هندوانه برای خانواده فرش بغل دستی خودشون میبرن.
اونها هم کلی تعارف و این حرفها که نه و نمیخواد و این حرفها ولی بالاخره ظرف هندونه رو گذاشتن وسط فرششون.
توی چشمهای پدر خانوادهی اهدا کننده میشد خوند :" بله ! ما همچین خانوادهی دست و دلبازی هستیم"
پسر خانوادهی دریافت کننده که دو سالش هم نبود، در چشم به هم زدنی پرید و دو تا قاچ هندوانه رو برداشت و پرت کرد روی زمین.
پدر خانواده دریافت کننده ذوق کرد و داد زد :" گـــــُل، آفرین پسر قهرمانم"
چشمهای پدر خانوادهی اهدا کننده شبیه هندوانه شده بود . گرد و قرمز
