
هوس کردم بنویسم، کاغذ را گذاشتم روی میز، لیوان قهوه را هم کنارش، رفتم که خودکار بیاورم، کمی گشتم ،آخر سر به مداد رنگی دختر راضی شدم، پشت میز که جا گیر شدم کمی بعد بی محابا جرعه ای از قهوه را بالا کشیدم، اه، چه تلخ بود.
قهوه است دیگر باید تلخ باشد! کارش همین است .
میدانم . نه این تلخی آن نبود، آشنا بود ولی آن نبود.
یکدفعه یک چیزی مثل شبپره از لیوان زد بیرون، جلوی چشمان حیران، سیاه بود و قشنگ، رفت آن پشت ها، پشت کمد، حالم بد شد، لیوان را محکم کوبیدم روی میز، قهوه لبپر شد روی کاغذ و نوشته ها، یک قطره بزرگ، اولش کوچک بود، کم کم بزرگ شد، همانطور نگاهش میکردم که داشت جهان گشایی میکرد، دیوانه وار، چشمانم مسحور بود ، مثل وقتی که اولین بار ماشین لباسشویی اتوماتیک خریدیم ، او می چرخید و ما بی دلیل بهش زل میزدیم، بخودم آمدم کاغذ کلا قهوه ای شده بود، نوشتههای هم که بود رفته بود زیر لکه، کاغذ جدید آوردم، ولی هرچه بیشتر فکر میکردم کمتر یادم میآمد، در مورد چه چیزی قرار بود بنویسم؟
جوانی؟ امید؟ آینده؟ استقلال؟ آزادی؟
ها! یادم آمد، مزه اش مثل وقتی بود که توی دعوا دندانهایت توی دهنت خرد میشد.
از چه قرار بود بنویسم؟
ولش کن، اداره دیر میشود، هنوز باید چند سال دیگر راس ساعت انگشت خود را به آن دستگاه هوشمند بزنم.