مرگ موقت

+ پدر شاید کمی قبل یا بعد از ساعت ۱۶ درگذشت. بعد از چند سال و دو ماه و یکماه تحمل درد و رنج بیماری.

چند سال بیماری که امید داشتیم کنترل شود،چند ماه زمین گیرش کرد و یکماه که بستری بود.

+ مغرور بود. درد می‌کشید. اما توانی برای پایبندی بر غرورش نداشت. یکماه لحظات پر از غم بود، شاید برای همین بود که درد و رنج خاکسپاری آنقدر بزرگ جلوه نمی‌کرد.

+ آنچه دیدم چیزی را در من تغییر داد. ترس به دلم راه دادم. آخر مسیر؟

شاید تا الان به مرگ و زندگی درست فکر نکرده باشم. مرگ چیزی بود فانتزی و در دوردست اما الان گویی هر لحظه حضور سنگینش را در کنارم حس می‌کنم.

+ آخرین باری که تمیزش کردم گریه کرد. من احمق فکر کردم درد دارد. تسلی دادمش که الان مسکن عمل می‌کند. حالا می‌فهمم آن اشک بابت چی بوده است. غم چیز عجیبی است. از هر روزنه ای راهی برای ورود به قلب آدم پیدا می‌کند. انگار در خودش مخدری دارد که آدم بهش عادت دارد. جایی خواندم « گاهی غم تنها سلاحی است که برایمان باقی می‌ماند » پس به خودم اجازه دادم غمگین باشم. هرچند انگار فرق چندانی با بقیه ایام نداشته باشم.

+ مرگ چیز عجیبی است. کسی که تا دیروز بود امروز نیست. نه آنکه جای دیگری باشد. نه آنکه بخواهد از جایی به جایی برود. نشانه های اطرافت گواه می‌دهد کسی بوده است، اما الان تنها دلیل اثبات حضورش پالس‌های الکتریکی در مغز توست. خاطره‌ها.

+ امروز دو سه روز بعد از مرگش پیامکی به گوشی پدر آمد مبنی بر موفقیت پرداخت حق بیمه کارگران کارگاه ، انگار نه انگار اتفاقی افتاده. از عمق خاک هم کسی وظایفش را سر وقت انجام داده است.

+ به این نتیجه رسیدم تمام سنت‌های رایج برای مراسم سوگواری طوری طراحی شده که خانواده عزادار را آنقدر خسته کند که از زندگی خودش هم سیر شود چه برسد وقت داشته باشد غمگین باشد.

+ مراسم ختم؟ نه. کارناوال رنگ و مدل لباس است. عجب. تا حالا که آن وسط میدان نبودم صحنه‌ای عادی بود ولی حالا، حالت بهم می‌خورد وقتی فکر می‌کنی یک نفر چند ساعت معطل بوده تا خودش را اینطور بزک کند تا بیاید و به قول خودش، در گذر از این غم، کنارت باشد. حالا من چکار کنم؟ چطور باور کنم تو هم سوگواری و خواهرم هم سوگوار است.

+ شوآف عمه‌ها در مراسم دیدن دارد. طوری نوحه می‌خوانند انگار آخرین بار همین دیشب با برادرش مجلس بگو بخند داشته است. ( واقعیت: حتی نمی‌دانست برادرش بیشتر از ده سال است که بیمار است و دو سال است نمی‌تواند راه برود. فکر می‌کرد تمام مشکل سرماخوردگی بوده است که آخرین بار که او را دیده بهش گفته است که برود پی درمان و او نرفته) انصافاً اگر عمه هستید روی رفتارتان کار کنید.

+ ول کن نیستند. خسته ام. خسته ‌ایم. اما بعضی ها ول کن نیستند. رسم می‌تراشند. باید وضع می‌کنند. مراسم برنامه ریزی می‌کنند. حالا بیش از یک میلیارد هزینه به کنار، اینکه در سخت‌ترین لحظات زندگی سعی می‌کنی دل دیگران نشکند، حرمتی پایمال نشود، کسی گرسنه نباشد، خسته نشود، گرما زده نشود و ... اینها هم به کنار ، خسته ام. کاملاً جسمی. پاهایم ورم کرده از بس این چند روز سر پا بوده ام. سرپا بوده‌ایم. گاهی بعضی ها باید یاد بگیرند «باید»ی در کار نیست. ول کنید این حرفها را. با این هزینه و این کارهای بی فایده می‌شد یک مدرسه یک کلاسه تو فلان روستا ( من می‌دانم کدام روستا) ساخت تا بچه‌های بی‌گناه کارگران فصلی کوره پز خانه مجبور نباشند از راه دور درس (ن)بخوانند.