ویرگول
ورودثبت نام
Sushiyant
Sushiyantگاهی وقتی از تنش های جسم آزاد میشوم، اندیشه ام مجالی برای داستان پردازی ، سخنرانی و گفتگو می یابد.گاهی گفتن تنها جوابی است می توان به تپش های قلب داد تا آرام شود .
Sushiyant
Sushiyant
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

لذت موقت بودن...

چند سال پیش برحسب موقعیت شغلی مجبور شدم با همسرم چند سالی رو به شهری کوچک و کوهستانی نقل مکان کنیم. هرچند شهر کوچک و شاید در حد یک روستا بود ولی مردمی بزرگ و صمیمی رو در خود جا می داد، هرچند ، گاهی به سبک تمام انسانها و جوامع انسانی برخی رفتارها و کنش های اونها جای سوال و جواب داشت ولی در کل زمانی پر از خاطرات خوب رو برام رقم زد. خاطراتی که امروز با تماس تلفنی صمیمی ترین خانواده ای که در اون زمان همراه ما بودند دوباره در تاریکخانه ذهن ظاهر شدند و باعث شدند دوباره اون روزها رو کاملا حس کنم.

در اون شهر کوچک منزل ما شامل یک پذیرایی، یک خواب و یک آشپزخانه بود که با احتساب حمام و سرویس بهداشتی سرجمع حدود۴۰ متر مربع فضا داشت ، زندگی در یک شهر کوچک و زندگی در یک خانه که حتی رنگ و لعاب درست و حسابی هم نداشت ، مسلما این چیزی نبود که زندگی در اونجا رو لذت بخش کرده بود.

خیلی فکر کردم، جواب این سال چند وقت ذهنم رو مشغول کرده بود . چه چیزی باعث می شد زندگی در یک همچین شرایطی اونهم به مدت دو سال نه تنها من و همسرم رو اذیت نکنه بلکه به عنوان خاطره ای خوش برای ما باقی بمونه؟

جوانی، هوای خوب، موقعیت شغلی؟

بالاخره به این نتیجه رسیدم که اون چیزی که باعث شده بود احساس خوبی از اون زندگی داشته باشم چیزی نبود به جز احساس سبک باری ناشی از این ایمان که " زندگی در این فضا و مکان موقتی و گذرا است" .

هر دوی ما (من و همسرم) کاملا ایمان داشتیم که زندگی در این منزل(ویران) کاملا موقتی و زود گذر است. اونقدر که حتی برای نصب آنتن روی پشت بام به خودمون زحمت ندادیم

حتی وسایل خونه هم وسایل قدیمی پدر و مادر هامون بود، از فرش ورخت خواب و یخچال که از سمساری خریده بودم.

شاید زندگی برای مردم بومی همون شهر اونقدر هم خوب و عالی نبود، چون خیلی از اونها در نبود امکانات و فضای کوچک و مشکلات اجتماعی و... برای مهاجرت و سکنی گزیدن در شهرهای همجوار لحظه شماری میکردند و شاید اگر ما هم قرار بود تمام عمر در همون محل ساکن میشدیم بجای لذت دچار عذاب میشدیم.

این باور به موقت بودن مشکلات رو در نظر کوچک ولذات ولو کوچک رو در چشم بزرگ جلوه میداد. لذتی مثل همراه شدن با چند تا دوست تو هوای برفی و کوهنوردی، لذتی مثل خوردن ساندویچ کنار جوی آب یا حتی دراز کشیدن روی سبزه های بهاری.

خلاصه با خودم گفتم ای کاش به این درک می رسیدم که دنیا محل گذره و کل این زندگی موقت، البته نه در حرف بلکه باید بهش ایمان بیاری، اون موقع دیگه خیلی از مسائل این دنیا چقدر پوچ و بی معنی به نظر میاد. و زمان برای لذت بردن چقدر کم خواهد بود. اونقدر کم که فکر نکنم هرگز زندگی کردن رو به تعویق نخواهم انداخت.

یک نکته دیگه این که وقتی تو اون شهر روستایی بودم همیشه فکر میکردم وقتی کارم اونجا تمام بشه و به زادگاه خودم برگردم، زندگی خیلی بهتری و هیجان انگیزی در انتظارم هست.

البته از باب ناشکری اگر حساب نشه زندگی به من آموخت که هر مرحله از زندگی رو باید قطره قطره زندگی کرد در واقع بعدا هیچ وقت خبری نیست. در واقع سیستم جهان طوری طراحی شده که تنها هدفش اینه که بهت ثابت کنه تو حق نداری بیش از حد برنامه ریزی کنی. انگار دنیا میخواد بهت بگه: هوی، یارو، هنرمند گر صد هنر دارد، توکل بایدش. من میذارم جلوی پات خیلی مردی بردار وگرنه فکر و خیال نکن ، چون تهش اینی که من میگم.

پ.ن

از تمام دوستان، همکاران و کسانی که در اون دوران یاری گر من بودن ،بخصوص همسر عزیزم ممنون

خوشحال میشم نظرتون رو بدونم ?

داستانخودشناسیخانوادهسبک زندگیدلنوشته
۲۲
۹
Sushiyant
Sushiyant
گاهی وقتی از تنش های جسم آزاد میشوم، اندیشه ام مجالی برای داستان پردازی ، سخنرانی و گفتگو می یابد.گاهی گفتن تنها جوابی است می توان به تپش های قلب داد تا آرام شود .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید