
قلم را روی کاغذ میگذارم، کلمه ای زاده میشود و پخش میشود روی صفحه ی سفید، مثل قطره ی آبی که روی کاغذ ریخته و هر لحظه بزرگتر میشود، و بدنبال آن کلمه ها پشت سرهم می آیند ، حالا آن صفحه سفید زیر باران رفته ، سیاه شده و پر از لکه است، کلمه ها دیگر جایی برای فرود ندارد و صفحه ای جدید در کار نیست.
_ روی سنگ باید نوشت ؟
_ روی سنگ باید نوشت تا هیچ بارانی جوهر قرمز خودکار معلم را پاک نکند که زیر غلط ها را خط کشیده بود و نوشته بود بیشتر دقت کن! دقت کردی؟
_ نه؟
_حالا دیگر دیر است .
_ ای دریغ از عمر رفته، کاش که کمی خسیس بودم، کاش می دانستم که وقت نوشتن باید کمی دقت کرد، این لوح سفید گرانترین چیزی است که میتوان داشت و من در آن مشق چه میکردم؟ ادب آداب دارد؟ حال یکی بیاید و برای مشق عشق ، کاغذ سفیدی به من بدهد یا از محبت خارها و گل چه میشود؟ جایی نیست؟ فقط روی سنگ؟ آنهم یک جمله آخر؟
بنویسید
"کاش که میدانستم که نشد یا نتوانستم؟"
موتاساقی