
بی آنکه بدانیم به کجا میرویم، راه افتاده ایم، بدون نقشه، بدون هدف ، ما تمام فرزندان آدم و حوا، از نسل قاتلان افسرده و پشیمان، راهمان را رفته ایم ، گاهی در هم آمیختهایم، وقتی در گلوی هم چنگ زدهایم ولی بیشترِ راه را با شانههای افتاده طی کردهایم، زمانی را در نور ولی بیشتر آن را از میان تاریکی همچون نور صاعقه در میان تاریکی شب، زمان زیادی بر ما گذشته که چیزی برای گفتن از آن نیست . حالا اینجایم ، زمین را پر کردهایم، آرام و ساکت نشستهایم، پشت به دهانه غار و بی عار،سایهها را نشان هم میدهیم ، گاهی بوی خوشی میآید ، بعضی از آنها که حواسشان جمعتر است به دنبال آن بو سری به سمت دهانه غار میچرخانند و آنان که کمی حوصله دارند گاهی به دنبال نور از این خارج میشوند .
کاش تمام اینها رویای مردی باشد که میلیونها سال قبل در یک بعد از ظهر پاییزی روی چمن های کنار رودخانه خوابش برده، کاش وقتی بیدار میشود همانجا بماند و هرگز از آن آبهای غلطان نگذرد، کاش آن زن گندم مو آنقدر سردش باشد که هیچ وقت هوس آب تنی نکند.
یا باز کاش اینها خاطرات مردی باشد که زیر درخت سیب از خواب برمیخیزد و دستی توی موهای زن گندمی میکشد "بلند شو، بخشیده شدیم،دیگر لازم نیست نگران باشی،به اندازه کافی عذاب کشیدیم، حالا دیگر تمام شد".