رهایی

فکر می‌کردم ، فکر می‌کردم می‌توانم، یعنی امیدوار بودم که بتوانم.
بتوانم این را نیز بگذارنم، دقیقاً "این"، اسمش هرچی که هست.
اما خیلی زود فهمیدم، ضعیف تر از آن هستم که بتوانم
من
فقط می‌توانم بایستم و نگاه کنم، بگذارم که بگذرد.
بایستم، هر روز صبح، در راهرویی سرد و به سایه‌ای سفید که توی آینه افتاده است خیره شوم .
سایه سفید است و من امیدوارم که
در یک صبح زیبای بهاری، وقتی که هوا آنقدر دلچسب است که آدم می‌تواند براحتی دختران بهشتی را ببیند که در میان شکوفه‌های صورتی و زرد باغ‌ها می‌رقصند و خدا همین حوالی است
_لابد آن روز آنقدر دلچسب است که کسی فکرش را هم نمی‌کند که در چنین روزی هم می‌شود آدم بود و فانی ..._ بله من امیدوارم در آن روز بتوانم از پس آن سایه‌ی سفید، در آینه‌ها یا شیشه‌ی خانه‌ها و مغازه‌ها، مردی را ببینم که خوشحال است، لبخند می‌زند و

رها شده
از سنگینی سنگی که در سینه‌اش جا خوش کرده ،
از غباری که جمجمه‌اش را فرا گرفته ،
از رنجی که پاهایش را آزرده ،
و از برگشتن...