خیلی وقت است که عادت کردهام. به ماشینی که راه نمی رود.

به کامپیوتری که هنگ میکند. به ویندوزی که ده دقیقه طول میکشد بالا بیاید. به اینترنتی که زورش نمیرسد. به جانی که هرچقدر هم می کَنَمش باز هم در نمیرود. به صف پمپ گاز که انگار خیال ندارد راه بیفتد. به گوشهایی که میشنوند ولی نمیفهمند. به زبانی که دراز است ولی مزهها را حس نمیکند. به چشمانی که نگاه میکنند ولی نمیبینند. به همسایهای که نمیفهمد. به دنیایی که نمیفهمد. به قولهایی که در باد رها میشوند. به کلماتی که به حلقوم نمیرسند. به خونی که به جوش میآِید و باز در گوشه کنار مویرگها لخته میشود. به آسمانی که نمیبارد. به کوچههای که رنگ آسفالت را به خود نمیبیند. به تفریحی که ناتمام خواهد ماند. به شنبهای که از راه نخواهد رسید و جمعهای که جز حس عجیب و غریبش چیزیش به ما نمیرسد به مرضی که پیله کرده روی صورتمان و نمیرود.به پایی که هنوز اول صبح هیچ جا نرفته خسته و دردناک است و دلش نمیخواهد توی کفش برود.

به شلواری که هیچ وقت اندازه نیست، صبحها گشاد و ول است و ظهرها تنگ و چسبیده. به سخنرانی که نمیفهمد بس است.
به بادی که یا نمیوزد یا انگار میترسد اگر کمی مکث کند اینجا زمین گیر شود.

به خوابهای نیمه تمام که وقتی بیدار میشوی انگار از جنگ برگشتهای. به معدهای که صبح نمیخواهد، ظهر صبر ندارد و شبها فقط میجوشد و میجوشد، بجوش تا بمیری.
به مغزی که هیچ وقت به موقع کار نمیکند. به وسواس اینکه در را بستهام یا نه؟! ماهیتابه را شستم یا نه؟
به مراجعی که نمیفهمد بس است و همانطور پشت سر هم میحرفد. به امتحانهایی که تمامی ندارد. به دهانهایی که به تهدید باز میشوند که اگر فلان بعد بهمان . عادتهایی که برایم عادت نمیشوند.
به پر حرفیهای دیگران، به پرگوییهایی خودم، به پارگیهای چیزم .... _ روح منظورم_. به شنیدن عبارتهای فلسفی بعد از "نمیشود،نداریم،نیست". به نیامدنها،نرفتنها. به پیچی که باز نمیشود یا گاهی بسته نمیشود. به ترس قبل از عمل، به عذاب وجدان بعدش.

به آسمان ابری یا خاکی یا دودی،به حس تنهایی وسط یک کپه آدم.
بله اصلا به عادت کردن هم عادت کردهام.
این پادکست،پست صوتی یا هرچی. برای من خیلی جالب بود. اگه حسش بود گوش کنید.