
امروز از اول صبح و قبل از آنکه خورشید طلوع کند ، ابر سیاهی روی آبادی و قبرستان سایه انداخته بود و به شدت میبارید . انگار مثلاً مَلَک مسئول توزیع باران یکدفعه چشمش خورده به لیست و دیده که ای دل غافل ده سال است در این خراب شده باران درست و حسابی نباریده است و حالا به این ابر سیاه دستورداده سر راه که میرود کمی از آن عقب ماندگی را جبران کند و یا نه شاید این ابر بخت برگشته وقتی از روی هزاران کیلومتر برهوت گذشته است ترسیده و همینکه چشمش به این چهارتا دارودرخت خشکیده افتاده با خودش گفته شاید تا چند هزارکیلومتر دیگر همین هم نباشد ، بگذار تا سریعتر کار را یکسره کنم و خودم را همین جا خلاص کنم !
نمیدانم چرا در این بیغوله هیچ چیزی نمیتواند به روال طبیعی باشد ، کوچکترین مسئله ای که احتمالاً در جای جای این مملکت ،اصلاً بدون اینکه دیده شود ،براحتی حل و فصل میشود ، اینجا خودش برای برای خودش تبدیل به داستانی میشود که در هیچ کتاب داستانی نمیتوان مثل آنرا پیدا کرد .
از تابیدن بیش از حد خورشید که حتی توی سوراخ درختان خشکیده را هم میسوزاند تا همین بارانی که بعد از ده سال چنان میبارد که قبر آبا و اجدادمان هم پر از آب شده .
کلاً هیجان در کار چیز بدی است ابرک من ، خواهشاً اگر آن بالا بالا ها هستی ، به این ابرهای سیاه بی ریخت و پَت و پَهن بگو از شما به ما رسیده ، بیش از این خودت را اذیت نکن ، بگو برود تا ده سال دیگر ...