
حقداری ابرک من ، تو که از دریاهای دور میآیی بر سر راهت چه چیزها که نمیبینی ، آدمها ، تمدنهایشان ، پیشرفتهایشان ...
خوب معلوم است که ذوق زده میشوی و وقتی میرسی روی همچین برهوتی که لابد از آن بالا بزور دیده میشود فکر میکنی اینجا کسی منتظر تو نیست . ولی باور کن اگر یکجا در دنیا باشد که آدمهایش هر روز و هر لحظه – حتی وسط ظهر تابستانی جهنمیاش که هیچ امیدی به باریدن بارانی نیست – سر به آسمان دارند ، رفت و آمد ابرها را نگاه میکنند، از دیدنت حتی اگر نباری هم خوشحال میشوند و در دل آرزوی دیدنت را دارند ، فقط همین جاست .
ابرک من آن هیاهو را ول کن ، آن آدمها را با جنگهاشان ، با هواپیماها و کشتیها و تمام انفجارهایشان ، آنها وقتی برای دیدن تو ندارند ، بیا و کمی در اینجا بمان و اصلاً اگر دلت گرفته بود تو هم همراه ما ببار!