
اگر در تاریکی قیر گون،گیر بیافتی، تنها کاری که میتوانی بکنی اینست که سفت و سخت بنشینی تا چشمهایت به تاریکی عادت کنند.
آن سال بهار،کار من شده بود نامه نوشتن ،انگار نامه مینوشتم تا تکه پاره های وجود خودم را جمع کنم.
همه ما، تاکید میکنم، همه ما آدمهای ضعیف و ناقصی هستیم که در یک دنیای ناقص زندگی میکنیم.با دستگاه شمارش پول یا اندازهگیری خطوط و زوایا زندگی نمیکنیم.
حقیقت غم انگیز اینست که آنچه را میتوانستم در پنج ثانیه به یاد بیاورم،حالا در ده ثانیه بیاد میآورم، بعد سی و بعد یک دقیقه کامل ،مانند سایه هایی که دم غروب کش میآید. شرط میبندم یکروز تاریکی این سایهها را خواهد بلعید.
اگر بگذاری اوضاع و احوال سر طبیعی خودشان را طی کنند،همه چیز آنطور که باید اتفاق میافتد. بر عکس همه تلاشهایت، آدمها وقتش که برسد آسیب خواهند دید.
هیچ حقیقتی نمیتواند غمی که در فقدان عزیزی احساس میکنیم را بر طرف کند. تنها کاری که از دستمان برمیآید، دیدن آن تا انتها و آموختن چیزی از آن است.
اما چیزی که میآموزیم در مواجه با غم بعدی که بیخبر میآید کمکی به ما نخواهد کرد.
دیگه نمیشه من رو آدمیزاد به حساب آورد. فقط یک مشت خاطره از چیزی که بودم باقی مونده. مهمترین بخش وجودم، یعنی چیزی که بودم، سالها پیش مرده و من فقط به خاطراتی تکراری بند شدهام.

خاطرات تکراری بند شده امخاطرات تکراری بند شدم.